่ไป๋เชียนจวินได้คาดการณ์เอาไว้ สักวันหนึ่งฮ่องเต้น้อยของแคว้นจ้าวก็ต้องเติบโตขึ้น เรื่องราวย่อมต้องสนุกขึ้นอย่างแน่นอน
ในช่วงเวลาห้าปีที่ผ่านมา ฮ่องเต้น้อยคนนั้นได้เติบโตกลายเป็นเด็กหนุ่ม แล้วก็กำลังจะกลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัว เขาวางตัวได้อย่างยอดเยี่ยม กตัญญูและเชื่อฟังต่อไทเฮาเป็นอย่างมาก ไม่ว่าใครต่างก็คิดว่านั่นเป็นการแสดงออกมาจากใจจริง มิได้เสแสร้งแกล้งทำแม้แต่น้อย อีกทั้งเขายังค่อนข้างให้ความเคารพต่อเหอกงกง ปฏิบัติตัวเหมือนผู้น้อยปฏิบัติต่อผู้อาวุโส และอาจจะเป็นเพราะเหตุผลเหล่านี้ ความเข้มงวดที่เหอกงกงและไทเฮามีต่อฮ่องเต้น้อยผู้นี้ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขามีโอกาสที่จะได้ พบปะกับขุนนางในราชสำนักและนักกวีมากขึ้นเรื่อยๆ ดูคล้ายจะมีกองกำลังของตนเองอยู่ด้วย
ตามหลักแล้ว อย่างน้อยเหอกงกงก็น่าจะคอยระมัดระวังความเคลื่อนไหวเช่นนี้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขากลับมิได้สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เขาพาองครักษ์เสื้อแดงและลูกน้องลาดตระเวนไปตามจังหวัดและมณฑลต่างๆ เป็นเวลาหลายปี หรือพูดอีกอย่างก็คือท่องเที่ยว — กฎเกณฑ์ที่บอกว่าห้ามมิให้ขันทีออกจากเมืองหลวงมิได้มีความหมายใดๆ ต่อเขาเลย
ในขณะเดียวกับที่ออกไปท่องเที่ยว เหอกงกงก็แวะจัดการธุระบางอย่างไปด้วย
อย่างเช่นไปตรวจดูงานวิศวกรรมชลประทาน การจัดการชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน วางแนวป้องกันให้กองทัพ ลงโทษเจ้าหน้าที่ และหาเงินอย่างกำเริบเสิบสาน…
ประชาชนยัง
