วันหนึ่ง ขุนนางสองสามคนในคณะทูตของแคว้นฉินก็เดินทางเข้าไปในวัง มาถึงหน้าท้องพระโรงที่เงียบสงัด
จิ๋งจิ่วโบกมือบอกให้ขันทีและนางกำนัลทั้งหมดออกไป
ขุนนางของแคว้นฉินเหล่านั้นคิดถึงข่าวลือเรื่องหนึ่งขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดขึ้นมาทันทีที่ต่อให้เจ้าสังหารพวกข้าจนหมดแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
ในเวลานี้เอง ขุนนางแคว้นฉินที่ดูธรรมดาผู้หนึ่งพลันกล่าวออกมา “พวกเจ้าทั้งหมดถอยออกไปก่อน”
ขุนนางแคว้นฉินเหล่านั้นมีสีหน้าไม่สบายใจ แต่กลับไม่กล้าคัดค้านอะไร พากันถอยออกไปตามที่ขุนนางคนนั้นบอก
จิ๋งจิ่วมองดูขุนนางแคว้นฉินผู้นั้นพลางกล่าว “ข้าคิดไม่ถึงว่าคนที่มาจะเป็นเจ้า”
ขุนนางแคว้นฉินผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมา แกะเอาเครื่องพรางใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามใบหน้านั้น มองดูเขาพลางยิ้มขึ้นมา
“หากครั้งนี้ไม่มา ข้าคิดว่าอาจจะไม่ได้พบท่านอีก”
“จบแล้วสินะ”
ด้านหลังเสาพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
ครั้งนี้มิใช่เสียงที่ฟังดูเกียจคร้านอีก หากแต่เป็นเสียงที่ฟังดูค่อนข้างรำคาญ
จัวหรูซุ่ยเดินออกมา มองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “ในเมื่อคนที่มาคือนาง อย่างนั้นก็รีบเก็บข้าวของแล้วไปกันเถอะ”
……………………………………………………….
