ว ในที่สุดครั้งนี้มหาบัณฑิตโจวที่ได้ชื่อว่ามีเมตตาก็มีความกล้าเหมือนอย่างมหาบัณฑิตจางเมื่อในอดีต เขาสั่งประหารขุนนางไปสามคนอย่างเด็ดขาด ถึงควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้
การเจรจาสงบศึกที่ว่าก็คือการยอมแพ้ ทางแคว้นฉู่ไม่มีอะไรจะไปต่อรองได้ แคว้นฉินค่อยๆ รุกคืบเข้ามา ยากจะเจรจาให้ชัดเจนได้ในเวลาสั้นๆ แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องเจรจาอะไร เพราะทั้งฝ่ายล้วนแต่ทราบดี นั่นก็คือฮ่องเต้แคว้นฉู่จะต้องสละราชบัลลังก์
พระอาทิตย์มิอาจมีสองดวง อาณาจักรก็มิอาจมีราชาสองคน
ฮ่องเต้ไป๋จะกลายเป็นเจ้าชีวิตแห่งใต้หล้า เขาย่อมมิอาจยอมให้จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนบัลลังก์ได้
จุดจบที่ดีที่สุดในอนาคตของจิ๋งจิ่วก็น่าจะเป็นตำแหน่งจวิ้นอ๋องปลอมๆ ตำแหน่งหนึ่งโดยมีทหารคอยเฝ้าดูเอาไว้ กระทั่งประชาชนแคว้นฉู่ค่อยๆ ลืมเลือนเขาไปแล้ว เขาถึงจะถูกวางยาพิษให้ตายอย่างช้าๆ หรือปล่อยให้อดตาย หรือไม่ก็ประสบอุบัติเหตุตกน้ำตายเหมือนอย่างพ่อของเขา
ในเวลานี้เอง จู่ๆ ก็มีพระราชโองการออกมาจากในส่วนลึกของวัง ฝ่าบาททรงต้องการเจรจากับคณะทูตของแคว้นฉินด้วยตัวพระองค์เอง
เมื่อพระราชโองการออกมา ขุนนางหลายๆ คนและคนของชางโจวที่อยู่ในคณะทูตของแคว้นฉินต่างก็เกิดความคิดดูถูกขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่าตัวเจ้าที่เป็นราชาของแคว้นที่กำลังจะล่มสลายยังคิดจะขอร้องอะไรอีก? บ้านหลังใหญ่หรือว่าผ้าไหม? หรือว่าสาวใช้อายุสิบหกกับสุราชั้นดีที่กองเต็มบ้าน?
ในรุ่งเช้า
