ทำอย่างไรถึงจะสามารถล้มคนที่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์อย่างมหาบัณฑิตจางได้? อันที่จริงประวัติศาสตร์ได้ให้คำตอบเอาไว้มากมายแล้ว นั่นก็คือรอเขาตาย แล้วก็ให้ฮ่องเต้ที่เก็บกดความรู้สึกไม่พอใจมาเป็นเวลาหลายปีจัดการคิดบัญชี หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องกระทำในนามของฮ่องเต้
ดังนั้นมหาบัณฑิตเฉินและจินเฉินจึงคิดจะใช้ข้อกล่าวหาที่เกี่ยวกับการลบหลู่ดูหมิ่นฮ่องเต้ในการกล่าวโทษมหาบัณฑิตจาง แต่การกระทำเช่นนี้ก็จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากฝ่าบาทเสียก่อน เช่นนั้นพวกเขาก็ย่อมต้องแสดงความเคารพต่อฝ่าบาทอย่างเต็มที่ มอบผลประโยชน์ที่มากพอ นอกเสียจากพวกเขาจะคิดก่อกบฎ
แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีความสามารถเช่นนั้น แล้วก็ยิ่งไม่มีความกล้าเช่นนั้น อย่างมากที่สุดพวกเขาก็แค่คิดอยากจะใช้ฮ่องเต้เป็นเครื่องมือในการควบคุมแคว้นฉู่ ดังนั้นเมื่อจิ๋งจิ่วไม่ยอมพบพวกเขา พวกเขาจึงทำอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แล้วก็ยิ่งไม่สามารถบุกเข้าไปในตำหนักเพื่อค้นหาลัญจกรด้วย — หากทำแบบนั้น ความผิดของพวกเขาจะต่างอะไรกับมหาบัณฑิตจางที่พวกเขากำลังจะกล่าวโทษล่ะ?
โชคดีที่ตอนนี้พระราชวังถูกราชสำนักควบคุมเอาไว้อย่างเข้มงวด ไม่มีพระราชฐานชั้นใน กระทั่งพระพักตร์ของฝ่าบาท พวกขันทีและนางกำนัลเหล่านั้นก็แทบจะไม่เคยได้เห็น เช่นนั้นการจัดฉากอุบัติเหตุที่เหนือความคาดหมายบางอย่างก็เป็นเรื่องที่ไม่ได้ยุ่งยากอะไร
คืนนี้ลมแรงอากาศแห้ง
