ในภายหน้าด้วย หรือเขาอยากจะมองเห็นลูกๆ ของตัวเองต้องตาย ต้องถูกขับไล่? ตอนนั้นพ่อของเขาปฏิเสธคำขอของเขาอย่างเด็ดขาด บอกว่าอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อีก พวกเขาไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอน ภายหลังพ่อของเขายังเป็นคนเนรเทศเขาไปอยู่ทางใต้ด้วยตัวเอง…แล้วดูตอนนี้สิ? ตัวเขาอยู่ในคุกหลวง ดูแล้วคงต้องตายแน่นอน เรือนมหาบัณฑิตถูกล้อมเอาไว้ ดูแล้วคงต้องถูกริบไปแน่
“พวกขุนนางที่อยู่ในราชสำนักล้วนแต่เคยเป็นสหาย เป็นนักเรียนของท่าน แต่ตอนนี้พวกเขากลับอยากจะขุดเอาท่านขึ้นจากหลุมศพมาโบยจนแทบแย่แล้ว ประวัติศาสตร์ล้วนแต่เป็นเช่นนี้ เหตุใดท่านถึงมองไม่ออกล่ะ!”
คุณชายใหญ่มองดูผ้าสีขาวแถบนั้นและยาพิษขวดนั้นที่มีคนเอามาวางไว้บนพื้น มุมปากกระตุกขึ้นมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนคนบ้า
เขาพลันตะโกนขึ้นมาอย่างดุร้าย “จินเฉิง! เจ้าต้องไม่ตายดี!”
ภายในคุกเงียบสงัด ไม่มีใครมาสนใจเขา มีเพียงเสียงด่าท่อของเขาที่สะท้อนไปมาอยู่ภายในห้องขัง
ผ้าขาวถูกมัดไว้กับด้านบนลูกกรง พลิ้วไหวแผ่วเบา เหมือนกับธงสีขาวที่อยู่บนหลุมศพ
เสียงหักเบาๆ ดังขึ้น
คุณชายใหญ่ร่วงตกลงมาบนกองฟาง สับสนเล็กน้อย จากนั้นควานหาขวดยาพิษขวดนั้นจนเจอ ก่อนจะเปิดมันออกด้วยมือที่สั่นเทาแล้วรีบกรอกมันเข้าไปในปาก
จากนั้นครู่หนึ่ง เขาพบว่าภายในขวดที่เดิมควรจะมียาพิษกลับใส่น้ำเปล่าเอาไว้แทน
ในเวลานี้เขาถึงได้สติขึ้นมา มองไปรอบด้านห้องขังอันมืดมิดด้วยสายตาระแวดระวัง ก่อ
