้ว จะพลาดไม่ได้”
จินเฉิงเข้าใจความหมายของเขา
ทุกเรื่องราวบนโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง ตำแหน่ง อำนาจ ทรัพย์สมบัติ หรือจะกระทั่งการบำเพ็ญเพียร เมื่อขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้วก็จะวกกลับลงมา กระแสสังคมเองก็เช่นเดียวกัน
ตอนนี้ความเกลียดชังที่ประชาชนแคว้นฉู่มีต่อมหาบัณฑิตจางอยู่ในช่วงที่รุนแรงที่สุด หากราชสำนักไม่คว้าโอกาสนี้เอาไว้ เมื่อเวลาผ่านไป บัณฑิตและชาวบ้านเหล่านั้นอาจจะเริ่มคิดถึงมหาบัณฑิตที่เคยถูกพวกเขาเหยียบจนจมดินก็เป็นได้ เมื่อถึงเวลานั้นจะทำอะไรก็จะยิ่งลำบาก
ในคืนวันเดียวกันนั้น มีคนนำเอาข้อความไปบอกแก่คุณชายใหญ่แห่งตระกูลจางที่อยู่ในคุกหลวงว่าหากเขายอมรับผิดในคดีค้าอาวุธ เรื่องนี้ก็จะยุติลงเท่านี้ ไม่อย่างนั้น…..
คุณชายใหญ่ยั่งอยู่บนกองฟาง คิดถึงวันที่ถูกทหารม้าคุมตัวกลับมาเมืองหลวงวันนั้น เศษผักและน้ำหมึกที่ถูกโยนถูกสาดมาจากสองข้างของถนน ภายในดวงตาเขาค่อยๆ มีความรู้สึกผิดหวังปรากฏขึ้นมา
ก่อนตายท่านพ่อเคยพูดประโยคนั้นเอาไว้จริงๆ หรือ? อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น?
ต่อให้เป็นสิ่งที่ท่านพ่อพูดจริง แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร เกรงว่านี่คงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านพ่อมองสถานการณ์ผิดเสียแล้ว
คุณชายใหญ่ตระกูลจางคิดถึงคำพูดที่ตนเองได้เคยพูดกับผู้เป็นบิดาเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเตียง กล่าวขอร้องอ้อนวอนผู้เป็นบิดาด้วยน้ำตานองหน้าว่าให้คิดถึงเรื่องราว
