มิได้กล่าวกระไร หากแต่รีบเดินไปยังด้านนอกเรือนพักของเหล่าฮูหยิน
เรือนด้านหลังนั้นยิ่งวุ่นวาย สาวใช้หลายคนถูกผลักจนล้มลงกับพื้น หน้าผากกระแทกจนเลือดออก ทุกที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าและผ้าต่างๆ
เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ในดวงตาของเจ้ากระทรวงจินเผยให้เห็นความรู้สึกปวดใจ
เรือนมหาบัณฑิตนี้เขาเคยเข้ามาหลายครั้งแล้ว เรือนด้านหลังเองก็เข้ามาบ่อยๆ ก่อนหน้าที่ไม่นานเขายังเข้ามาที่นี่เพื่อป้อนยาให้แก่ผู้เป็นอาจารย์
ลูกน้องสองสามคนเมื่อเห็นสีหน้าเขา จึงกล่าวเตือนขึ้นมาสองสามประโยค อย่างเช่นบ้านเมืองสำคัญกว่า อย่างเช่นท่านเจ้ากระทรวงเป็นอย่างไรบ้าง…
เจ้ากระทรวงจินสีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย มองดูภาพที่วุ่นวายรอบกาย ก่อนจะยิ้มเหมือนยิ้มเยาะตัวเองขึ้นมา
เสื้อผ้าชุดนั้นคือฉลองพระองค์
ในเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา เขาคอยกล่อมให้อาจารย์ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้มาโดยตลอด แต่สุดท้ายอาจารย์ก็ไม่เคยเห็นด้วย
ตอนนี้อาจารย์ตายแล้ว ตัวเองยังเตรียมฉลองพระองค์เอาไว้ให้เขาชุดหนึ่ง ถือว่ากตัญญูอย่างมากแล้วล่ะ
ภายในห้องของเหล่าฮูหยินมีลังไม้สาลี่ใบใหญ่อยู่ใบหนึ่ง ที่ก้นลังนั้นมีฉลองพระองค์ตัวนั้นอยู่
เจ้ากระทรวงจินมองดูประตูห้องที่ปิดสนิท จัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองพลางกล่าวว่า “อาจารย์หญิง โปรดเปิดประตูด้วย”
ภายในห้องคล้ายมีเสียง แต่กลับไม่มีใครเปิดประตู
เวลาค่อยๆ ผ่านไป สีหน้าของเจ้ากระทรวงจินค่อยๆ เย็นยะเยือก เขากล่าวเสียงแข็งว
