นเฉิงผู้เป็นเจ้ากระทรวงพิธีการเดินทางมายังด้านนอกเรือนมหาบัณฑิตด้วยความคิดเช่นนี้
ประตูใหญ่ของเรือนมหาบัณฑิตถูกกระแทกจนเปิดออก ทหารนับหลายร้อยนายกรูกันเข้าไปยึดสถานที่สำคัญต่างๆ เอาไว้ อีกทั้งยังเริ่มค้นหา ภายในเรือนตกอยู่ในความวุ่นวาย ทั่วทุกที่เต็มไปด้วยกล่องลังที่ถูกรื้นค้น ชั้นวางต้นไม้ที่พลิกล้มและเสียงร่ำไห้ กระทั่งภูเขาปลอมที่อยู่ในสวนดอกไม้ด้านหลังก็ยังถูกขุดขึ้นมา เผยให้เห็นห้องลับที่เต็มไปด้วยทองแท่ง
จินเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยพอใจ กล่าวกำชับกับลูกน้องที่อยู่ข้างกายว่า “ทำอะไรระวังหน่อย อย่าทำให้เหล่าฮูหยินตกใจ”
เหล่าลูกน้องตอบรับอย่างพร้อมเพรียง แต่ในใจกลับบ่นไม่หยุด พวกเขาครุ่นคิดในใจว่าในอดีตท่านเป็นลูกศิษย์ที่มหาบัณฑิตให้ความสำคัญมากที่สุดแท้ๆ หรือตอนนี้ท่านยังจะเสแสร้งต่อไปอีก?
ในส่วนลึกของเรือนมหาบัณฑิตมีเสียงด่าทอดังขึ้นมา แล้วยังมีเสียงวัตถุหนักๆ ตกลงบนพื้น คิ้วของเจ้ากระทรวงจินยิ่งขมวดมากขึ้นกว่าเดิม จากนั้นเดินเข้าไปทางนั้น
ลูกน้องอธิบายเสียงเบาอยู่ข้างๆ ว่า “เรือนพักด้านหลังเราควบคุมเอาไว้ได้แล้วขอรับ เพียงแต่เรือนที่เหล่าฮูหยินพักอยู่ลงมือไม่ค่อยสะดวกขอรับ”
เจ้ากระทรวงจินมิได้หยุดฝีเท้า กล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ของวางเอาไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
ลูกน้องผู้นั้นกล่าวเสียงเบากว่าเดิมว่า “อยู่ด้านล่างสุดของลังเสื้อผ้า ไม่มีปัญหาขอรับ”
เจ้ากระทรวงจินส่งเสียงอืม
