ชิงเหนี่ยวบินไปทั่วโลกนี้ตามคำแนะนำของจิ๋งจิ่ว ไปหาคนที่อาจจะล่วงรู้ความลับของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง จนกระทั่งสุดท้ายนางถึงไปยังพระราชวังแคว้นจ้าว
นางไม่ชอบไปพระราชวังแคว้นจ้าว เพราะว่าในพระราชวังแห่งนี้มักจะเต็มไปด้วยกลิ่นยาและความโศกเศร้า แตกต่างจากภาพลักษณ์ของแคว้นจ้าวที่คนทั่วทั้งแผ่นดินเห็นอย่างสิ้นเชิง
ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่ชอบขันทีคนนั้นด้วย
ชิงเหนี่ยวเกาะลงบนมุมชายหลังคา ดูคล้ายรูปปั้นบนมุมชายหลังคาตัวหนึ่งภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น
เหอจานแอบเหลือบมองแบบไม่ให้นางได้สังเกตเห็น จากนั้นดึงสายตากลับมามองดูหนังสือสารภาพผิดของฮ่องเต้แคว้นฉู่ที่อยู่ในมือฉบับนั้น
ขนคิ้วของเขาเล็กละเอียด สีหน้าค่อนข้างขาวซีด สายตายิ่งจ้องมองไปบนหนังสือสารภาพผิดนานขึ้น คิ้วที่เรียวเล็กก็ยิ่งเลิกสูงขึ้น สีหน้ายิ่งดูเศร้าสร้อย
เมื่อหยุดอยู่ในดินแดนแห่งความฝันเป็นเวลานาน เขาได้ลืมเรื่องราวไปแล้วหลายเรื่อง แล้วก็มีอีกหลายเรื่องที่ไม่สามารถลืมได้ อย่างเช่นความเจ็บปวดในช่วงวัยเด็ก นกชิงเหนี่ยวที่น่ารำคาญที่จะปรากฏตัวเป็นครั้งคราว แล้วก็ตัวตนของคนบางคน — เขารู้ว่าฮ่องเต้แคว้นฉู่คือคนที่เหมือนกับตนเอง แล้วก็รู้ด้วยว่ารัฐทายาทของจิ้งอ๋องผู้นั้นน่าจะเป็นเพื่อนของตน แต่ก็เป็นเพราะเพื่อนคำนี้ เขาถึงไม่เคยติดต่อกับทางชางโจวเลย
การตายของรัฐทายาทจิ้งอ๋องมิได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเสียใจ กลับเป็นหนังสือสารภาพผิดฉบับนี้ที่ทำ
