ให้เขารู้สึกอัดอั้นและโกรธแค้นแทนฮ่องเต้แคว้นฉู่ รู้สึกว่าน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก
การมีชีวิตอยู่นั้นเป็นเรื่องที่น่าเบื่อและไร้รสชาติจริงๆ
เหอจานออกมาจากห้องหนังสือ มายังหน้าตำหนักแห่งหนึ่ง ก่อนจะรับเอายามาจากนางกำนัล
นี่เป็นยาที่เขาเป็นคนปรุงเอง ห้องยาได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ไม่มีใครที่จะวางยาได้ เมื่อรับรู้ได้ถึงความอุ่นที่แผ่มาจากใต้ชาม เขาจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะผลักประตูตำหนักเดินเข้าไปแล้วกล่าวกับชายหนุ่มที่สวมชุดสีเหลืองที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะผู้นั้นว่า “ฝ่าบาท ถึงเวลาเสวยโอสถแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แคว้นจ้าวมองเขาพลางยิ้ม จากนั้นเริ่มไอออกมา ดูค่อนข้างเจ็บปวด
สีหน้าของเขาขาวซีด เมื่อยืนอยู่คู่กับเหอจานแล้วเป็นเหมือนพี่ท้องที่ออกมาจากท้องแม่เดียวกัน เพียงแต่ใบหน้าที่ขาวซีดของเหอจานนั้นเป็นเพราะเขาไม่ค่อยเจอแสงแดด แต่ใบหน้าที่ขาวซีดของฮ่องเต้เป็นเพราะอาการป่วย
ฮ่องเต้แคว้นจ้าวรับเอายามาดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นรับเอาลูกฟักเชื่อมที่เหอจานหยิบออกมาจากในกล่องมาอมไว้ในปาก
เหอจานกล่าวเตือนเขาว่า “ไยต้องบีบคั้นตัวเองถึงเพียงนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ควรจะพักผ่อนเสียหน่อยนะพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แคว้นจ้าวเดินมายังริมกำแพงพลางเลิกผ้าม่านออก จากนั้นชี้ไปบนแผนที่แผ่นดินแล้วกล่าวว่า “ยังมีสถานที่ที่รอพวกเราอยู่มากขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้ข้าร้อนใจได้อย่างไร?”
บิดาของเขาจะต้องเป็นหนึ่งในฮ่องเต
