งที่จังหวัดเสียวจวิ้นใกล้จะขุดเสร็จแล้ว เรื่องสร้างเขื่อนเจ้าให้คนอื่นไปจัดการดีกว่า”
เหอจานมองไปทางนั้น นึกย้อนกลับไปถึงเมื่อหลายปีก่อน
ในตอนนั้นเขายังเป็นขันทีน้อยของสนมผิง ฮ่องเต้ยังคงเป็นรัชทายาทที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไรคนนั้น
พวกเขาเคยนั่งคุยเรื่องราวมากมายอยู่ที่ริมทะเลสาบในสวนดอกไม้ อย่างเช่นทำอย่างไรถึงจะหลุดพ้นจากสถานการณ์ในตอนนี้ หากพวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาจะทำเรื่องอะไรบ้าง
คลองในจังหวัดเสียวจวิ้นคือหนึ่งในเรื่องที่พวกเขาคุยในตอนนั้น
คลองสายนี้มีความสำคัญกับแคว้นเจ้าอย่างมาก ทันทีที่ขุดเสร็จ มันจะสามารถส่งน้ำเข้าไปยังที่นานับสิบล้านหมู่ได้ ขณะเดียวกันยังเป็นเหมือนกระบี่ที่ลอยอยู่เหนือหัวแคว้นฉีด้วย
เพื่อที่จะขุดคลองเส้นนี้ให้สำเร็จ แคว้นจ้าวได้เสียทรัพยากรและกำลังไปเป็นจำนวนมาก ถึงขนาดถูกบีบให้ชะลอการกลืนกินแคว้นหลัว
ตอนนี้ดูแล้ว ทุกอย่างเหมือนจะคุ้มค่า
เขื่อนแห่งนั้นหากมีการใช้งานในอนาคตจริงๆ จะทำให้ธรรมชาติเกิดความเสียหายอย่างมาก ผู้ที่เป็นคนไปคอยคุมการก่อสร้างจะต้องถูกสาปแช่งไปเป็นหมื่นปี ดังนั้นฮ่องเต้แคว้นจ้าวจึงไม่อยากให้เหอจานไปจัดการด้วยตัวเอง
ครั้งนี้เหอจานมิได้ปฏิเสธความหวังดีของฝ่าบาท เขากล่าวว่า “กระหม่อมจะเลือกคนที่เหมาะสม ทางแคว้นฉีจะต้องหาวิธีมาก่อความวุ่นวายอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นฆ่าพวกมันทิ้งเสีย”
ฮ่องเต้ยิ้มขึ้นมาอย่างเหนื่อยใจ พลางกล่าวว่า “เจ้าอย่าเอาแ
