ูดกับเซ่อเซ่อเอาไว้ ผู้แสวงมรรคาไม่สามารถเอาบุญคุณความแค้นจากในดินแดนแห่งความฝันกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้
ส่วนในใจพวกเขาจะคิดอย่างไร เรื่องนั้นไม่มีใครรู้
ถงเหยียนคาดเดาได้ว่าศิษย์สำนักอู๋เอินเหมินผู้นี้เป็นใคร จึงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ที่มากกว่านั้นก็คือระแวดระวัง
หลิ่วสือซุ่ยที่อยู่ในคุกกระบี่ก็ยังถูกปล่อยออกมา เห็นได้ชัดว่าสำนักชิงซานเตรียมตัวเพื่อเข้าร่วมงานชุมนุมแสวงมรรคาครั้งนี้มาเป็นอย่างดี ตั้งใจว่าจะเอายันต์เซียนวัฒนะไปให้ได้
เมื่อคิดถึงยันต์เซียนที่ทำให้ทุกคนลุ่มหลง แล้วก็วิธีการจิ๋งจิ่วแล้ว คิ้วทั้งสองข้างของถงเหยียนพลันขมวดขึ้นมา แต่คิ้วกลับยังคงบางเป็นอย่างมาก คล้ายกับใบหลิวที่ถูกสายลมม้วนจนหักงอขึ้นมา
สองมือเขาห้อยตกลงข้างกาย เตรียมจะผลักล้อรถเข็นออกไป แต่เมื่อมือสัมผัสกับพื้น เขาถึงได้คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว ที่นี่มิใช่ชางโจว แล้วก็มิใช่เมืองหลวงของแคว้นฉู่
ผู้แสวงมรรคาหลายคนที่ตื่นขึ้นมาจากคันฉ่องฟ้ากระจ่างก่อนหน้านี้มองเห็นภาพนี้ จึงพากันหลุดยิ้มออกมา ในใจครุ่นคิดว่าที่แท้ถงเหยียนแห่งจงโจวก็มิได้ต่างอะไรกับพวกตนเอง
ในเวลานี้หลิ่วสือซุ่ยจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว
เขาจ้องมองแผ่นหลังของถงเหยียนที่กำลังจากไป ในใจครุ่นคิดว่าเรื่องที่คุณชายต้องการปิดบังคงจะต้องเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน ตัวเองควรคิดหาวิธีถ่วงคนผู้นี้เอาไว้หรือไม่?
ถง
