ออกแรง เขาพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงถามว่า “ฝ่าบาท พวกเราเป็นอะไรกันหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ออกไปแล้วเจ้าก็รู้เอง”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “อย่างนั้นกระหม่อมไปก่อนล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ออกไปรอข้าข้างนอก อย่าไปไหนไกล”
หลิ่วสือซุ่ยรับคำ สองมือออกแรงเล็กน้อย ปลิดชีพตัวเองตายไป
ถึงแม้จัวหรูซุ่ยจะบาดเจ็บสาหัส แต่ไม่รุนแรงถึงชีวิต ในฐานะที่เป็นมือสังหารชื่อดังในดินแดนแห่งความฝัน ดูแล้วเขาคงจะมีวิธีที่จะหนีออกไปจากพระราชวัง
ก่อนจะหนีไป เขาเองก็ถามคำถามจิ๋งจิ่วคำถามหนึ่ง
“กระบี่ของท่านมีอะไรแปลกประหลาดอยู่กันแน่?”
ที่เขาพูดนั้นหมายถึงก่อนที่จะเข้ามาในดินแดนแห่งความฝัน พวกเขาเคยสู้กันครั้งหนึ่งตอนที่อยู่ในหุบเขาที่ไป๋เจ่าใช้บำเพ็ญเพียร ตอนนั้นจัวหรูซุ่ยรู้สึกแปลกๆ เห็นๆ อยู่ว่ากระบี่ของจิ๋งจิ่วนั้นธรรมดาเป็นอย่างมาก แต่ทุกครั้งที่ปะทะกัน มันมักจะทำให้การโคจรปราณกระบี่ของเขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย
กระบี่เล่มนั้นมีความแปลกประหลาดอยู่เยอะ จิ๋งจิ่วรู้ว่าเขาถามอะไร จึงกล่าวว่า “กระบี่ของข้ามีพิษ”
จัวหรูซุ่ยนึกถึงท่าทีที่เขาแสดงออกมาในเวลานี้ปกติ จึงผายมือพลางกล่าวว่า “อาจารย์อา ข้าว่าท่านนี่แหละที่มีพิษ”
……
……
ความเงียบภายในวังทำให้คนที่อยู่ด้านนอกวังเกิดความร้อนใจอย่างที่ยากจะจินตนาการได้ มหาบัณฑิตไม่สามารถรอต่อไปแบบนี้ได้อีก
เสียงตูมดังสนั่น ประตูวังถูกราชองครักษ์ใช้ไม้ใหญ่กระแทกจน
