เปิดออก
มหาบัณฑิตสะบัดแขนเสื้อเพื่อให้คนที่ขวางทางเปิดทาง ก่อนจะเดินเข้าไปคนแรก เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าเขาพลันเปลี่ยนไปทันที หมุนตัวไปสั่งให้ทุกคนถอยไป ห้ามไม่ให้เข้ามาโดยพลการ
เหล่าอำมาตย์และทหารหลวงรับคำสั่งถอยออกไป ก่อนจะใช้ผ้ามาขึงเพื่อกันไม่ให้คนภายนอกมองเข้ามา มหาบัณฑิตมองดูเรื่องเหล่านี้ถูกจัดการจนเสร็จเรียบร้อยด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก ก่อนจะหมุนตัวไปอีกครั้ง
เมื่อมองเห็นน้ำเลือดที่อยู่บนพื้นหิมะแล้วก็ภาพที่น่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้น สีหน้าเขาก็ขาวซีดขึ้นมาเล็กน้อย ร่างกายส่ายโงนงาน กล่าวพึมพำออกมาว่า “ไยต้องทำเช่นนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ?”
มั่วกงนั่งอยู่บนพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาปิดสนิท เสียชีวิตไปแล้ว
รัฐทายาทจิ้งอ๋องนั่งอยู่บนเก้าอี้ ศีรษะเอียง ไม่มีลมหายใจ
องครักษ์รูปร่างผอมดำที่ไม่เคยอยู่ห่างไกลฝ่าบาทแม้แต่ครึ่งก้าวผู้นั้นก็ตายไปแล้วเหมือนกัน ตรงหน้าอกมีรูขนาดใหญ่ บนลำคอมีรอยแผลที่อยู่น่าหวาดกลัว
มหาบัณฑิตเดินไปตรงหน้าจิ๋งจิ่ว แม้จะอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่เขาก็ใช้กำลังไปมากมาย รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าลึกขึ้นกว่าเดิม คล้ายแก่ลงไปหลายปี
จิ๋งจิ่วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “รัฐทายาทของจิ้งอ๋องร่วมมือกับมั่วกงทำการลอบสังหารข้าพเจ้า ก่อนจะตายไปพร้อมกับองครักษ์ผู้นี้”
มหาบัณฑิตย่อมต้องรู้ว่านี่มิใช่ความจริง ฝ่าบาทเพียงแต่ให้คำอธิบายแก่ตนเองเท่านั้น จึงยิ้มเจื่อนพลางกล่
