มือ?
มั่วกงมายังริมทะเลสาบ มองดูชายหนุ่มที่อยู่บนรถเข็น เขาเองก็รู้สึกไม่เข้าใจ
ในเวลานี้เอง หิมะที่อยู่บนกิ่งไม้ร่วงตกลงมา นกชิงเหนี่ยวบินขึ้นไปยังกิ่งไม้ที่อยู่สูงขึ้นไป
คนผู้หนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นไม้ คนผู้นั้นรูปร่างผอมดำ สวมชุดขององครักษ์ในวังหลวง
เมื่อเห็นคนผู้นี้ ถงเหยียนถึงได้เข้าใจการเตรียมตัวของจัวหรูซุ่ยคืออะไร แล้วก็เข้าใจคำพูดประโยคนั้นที่เขาพูดกับนกชิงเหนี่ยวก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แค่เพียงพูดกับเจ้าสำนักชิงซาน แต่ยังพูดกับคนที่อยู่ด้านหลังต้นไม้ผู้นี้ด้วย
เขามองคนผู้นั้นพลางกล่าวว่า “ได้ยินว่าเจ้าไม่เคยอยู่ห่างกายฝ่าบาทเลยแม้แต่ก้าวเดียว วันนี้มาชางโจว เห็นทีคงจะมีเรื่องที่สำคัญอย่างมาก”
องครักษ์ผู้นั้นกล่าว “ฝ่าบาทตรัสว่าหากสังหารเจ้าไม่ตาย ก็ให้ข้าพูดกับเจ้าประโยคหนึ่ง”
ถงเหยียนกล่าว “คำพูดอันล้ำค่าของฝ่าบาทสำคัญกว่าชีวิตนี้ของข้ามากนัก เชิญว่ามา”
องครักษ์ผู้นั้นกล่าวว่า “ฝ่าบาทตรัสว่าคนของเจ้ามักจะไปเที่ยวป่าวประกาศในเมืองหลวงว่ามหาบัณฑิตจะชิงราชบัลลังก์ น่ารำคาญ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก”
ถงเหยียนคิดในใจว่านี่เป็นสำเนียงการพูดของเจ้านั่นจริงๆ แต่ว่าการที่ทำให้เจ้านั่นพูดยืดยาวขนาดนี้ได้ เห็นทีคงจะค่อนข้างน่ารำคาญจริงๆ
เมื่อคิดได้ถึงจุดนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใดอารมณ์เขาจึงดีขึ้นมาจากเดิม จากนั้นดีดนิ้วเบาๆ เพื่อบอกว่าเข้าใจแล้ว
องครักษ์ผู้นั้นมิได้กล่าวกระไรอีก หมุนตัวเดินจากไ
