เจ้าเมืองเป๋ยไห่คือตำแหน่งที่แต่งตั้งให้แก่จวิ๋นอ๋อง
เรือนเจ้าเมืองก็คือเรือนจวิ้นอ๋อง ใหญ่โตโอ่โถง หลังจากที่สวนดอกไม้ด้านหลังถูกปรับปรุงอยู่หลายครั้ง มันก็ยิ่งดูคล้ายวังหลวงขึ้นกว่าเดิม
จวิ้นอ๋องคือลูกพี่ลูกน้องของอดีตฮ่องเต้แคว้นฉินที่เดินทางไปแคว้นฉู่ เช่นนั้นสถานะของไป๋เชียนจวินที่อยู่ในโลกนี้ก็คือลูกพี่ลูกน้องขององค์หญิงที่ตกอยู่ในความทุกข์ยาก
องค์หญิงแคว้นฉินยังอยู่ริมหน้าต่าง หยิบยืมแสงสว่างจากดวงอาทิตย์มาเย็บปักอะไรบางอย่างอยู่ นิ้วมือที่เรียวยาวจับเข็มเคลื่อนไหวไปมาไม่หยุด สีหน้าเรียบเฉย ขนตาไม่ขยับ
นางกระทั่งความรู้สึกตกอับก็ยังไม่มี ยิ่งไม่มีความรู้สึกว่ากำลังทุกข์ยาก
ไป๋โจ้วเดินเข้าไปยังสวนดอกไม้ด้านหลัง เทชาให้ตัวเองชามหนึ่ง นั่งลงตรงหน้านาง ดูคุ้นเคยกับนางอย่างเห็นได้ชัด
ในโลกแห่งความเป็นจริง พวกเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องเช่นกัน เพียงแต่ค่อนข้างห่างเหิน มิได้ใกล้ชิดเหมือนอย่างในตอนนี้
ไป๋โจ้วครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้เงียบๆ ยกชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง
“ศิษย์พี่ลำบากแล้ว” องค์หญิงเอาเข็มแทงกลับไปบนผ้า มองดูเขาพลางกล่าว
ไป๋โจ้วกล่าว “ตอนนี้ดูเหมือนสถานการณ์จะดีกว่าที่คิดเอาไว้เล็กน้อย ฤดูใบไม้ผลิในปีหน้าน่าจะผ่านไปได้”
องค์หญิงคิดอยากจะพูดเรื่องที่ไปยืมทหารจากชาวหูมา แต่นั่นเป็นเพียงแค่ข่าวลือ ในเมื่อเขาไม่ได้พูด นางเองก็ไม่สามารถพูดอะไรมากได้ จึงกล่าวเสียงเรียบเฉยว่า “เช่นนั้นก็ด
