ี”
ไป๋โจ้วพลันกล่าวว่า “แต่แรงต้านที่พบเจอนั้นมากกว่าที่ข้าคิดไว้ หากคิดอยากจะฟื้นฟูอาณาจักรโดยเร็ว พวกเราจำเป็นต้องดึงตัวคนที่มีความสามารถมาสวามิภักดิ์ให้ได้มากกว่านี้ หากข้าได้แต่งงานกับเจ้า มีชื่อเสียงเกียรติยศมากขึ้น ข้าคิดว่ามันคงจะราบรื่นมากยิ่งขึ้น”
องค์หญิงไม่ได้หาเหตุผลมาบอกปฏิเสธหรือว่าหาวิธีมาบอกปัด อย่างเช่นวันหลังค่อยว่ากันอะไรทำนองนั้น นางเพียงแต่กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ต่อไปอย่าได้เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก”
ไป๋โจ้วมองนาง วางถ้วยชาลงกลางกล่าวว่า “ชาวหูอาจจะรุกข้ามแดนมา ข้าจะไปเตรียมตัวเสียหน่อย ไปก่อนล่ะ”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็ออกไปจากสวนดอกไม้
นับตั้งแต่วันนี้ เขาก็มิได้เอ่ยถึงข้อเสนอนี้อีก กระทั่งจำนวนครั้งที่มาเยือนสวนดอกไม้แห่งนี้ก็น้อยลงไปมาก
องค์หญิงมองดูร่างที่หายไปทางด้านนอกสวนร่างนั้น พลางถอนใจออกมาเบาๆ
ตอนนี้เมืองเป๋ยไห่จับมือกับชาวหู ชาวหูไหนเลยจะรุกข้ามแดนมาอีก?
เทพแห่งการต่อสู้ที่กล้าหาญและเจนจัดในการทำสงคราม ที่ผ่านมาล้วนแต่ลงมือกับชาวหูอย่างเยือกเย็น เรียกได้ว่าโหดร้ายทารุณ สามารถฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้อย่างง่ายดาย
ชาวหูเองก็ปฏิบัติต่อชาวฉินเช่นเดียวกัน ภาพที่ชาวหูถือหอกแทงเด็กทารกขึ้นมานั้นเป็นฝันร้ายของชาวเป๋ยไห่จำนวนมาก
แม้นจะมีความแค้นที่หยั่งลึกเช่นนี้ยังสามารถร่วมมือกันได้ ยังมีอะไรที่ศิษย์พี่ไม่กล้าทำอีก?
……
……
แผ่นดินทางเหนือเกิดสงครามอย่างต่อเนื่อง แต่แผ
