ดในใจว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เขาหมุนตัวมองออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง กล่าวกับนกชิงเหนี่ยวที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ตัวนั้นว่า “ตรงนี้ข้าไม่อยากให้คนอื่นเห็น แล้วข้าก็เชื่อว่านางก็คงไม่อยากให้คนอื่นเห็นเช่นกัน”
……
……
ภาพที่ผู้คนที่อยู่ด้านนอกหุบเขาหุยอินมองเห็นล้วนแต่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว คนที่สภาวะสูงส่งก็พอจะมองเห็นได้เพียงคร่าวๆ เท่านั้น พวกเขาจะมองเห็นรายละเอียดอะไร ทุกอย่างล้วนแต่ขึ้นอยู่กับการเลือกของดวงจิตคันฉ่องฟ้ากระจ่าง หรือพูดอีกอย่างก็คือขึ้นอยู่กับว่านกชิงเหนี่ยวที่บินไปเป็นมาตัวนั้นอยากจะให้พวกเขามองเห็นอะไร
นกชิงเหนี่ยวก็คือชิงเอ๋อร์ นางสนิทกับไป๋เจ่า แล้วก็มีความรู้สึกใกล้ชิดกับจิ๋งจิ่วอย่างที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ดังนั้นนางจึงฟังความเห็นของจิ๋งจิ่ว มิได้แสดงภาพอันไร้เดียงสาของเด็กสองคนที่อยู่ในวังแคว้นฉู่ออกมาให้คนอื่นเห็น
เรื่องราวอันน่ารันทดของเหอจานถูกแสดงออกมาให้ทุกคนได้เห็นจนหมด ถึงแม้จะไม่มีภาพรายละเอียดในตอนที่ถูกตัดอัณฑะออก แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน
เซ่อเซ่อกำปลาแห้งเอาไว้แน่น จ้องมองฉากลำแสงในท้องฟ้าแล้วกล่าวถามว่า “เด็กที่อยู่หมู่บ้านตะวันออกผู้นั้นคือใคร?”
หญิงสาวจากสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยส่ายศีรษะ กล่าวว่า “เหมือนจะเป็นผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนัก เหอจานน่าจะรู้จัก”
เซ่อเซ่อยกปลาแห้งขึ้นมากัดแรงๆ คำหนึ่ง กล่าวว่า “ข้าจะฆ่าเขา”
หญิงสาวจากสำนักแม่ชี
