เมื่อคิดถึงชื่อของเหอจาน ภายในใจเจียงรุ่ยพลันมีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นมา จากนั้นก็สลัดมันทิ้งไปไม่ได้อีก
ความคิดจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นคำพูดประโยคหนึ่ง
“ข้ารู้จักเพื่อนจากหมู่บ้านข้างๆ คนหนึ่งตรงริมร่องน้ำ”
สิ่งที่ตอบเขากลับมาก็คือการตบเข้าไปที่บ้องหูและคำพูดประโยคหนึ่งของพ่อที่เป็นผีสุราของเขา “ขยะอย่างเจ้าก็รู้ด้วยอย่างนั้นหรือว่าอะไรคือเพื่อน?”
เจียงรุ่ยเอามือปิดหน้า ร้องให้พลางกล่าวว่า “เขาให้ข้ากินขนมเปี๊ยะข้าวขาว แล้วก็ยังมีผลไม้ เขาก็ต้องเป็นเพื่อนสิ”
บิดาที่เป็นผีสุราตะลึงไปเล็กน้อย กล่าวว่า “ขนมเปี๊ยะข้าวขาวหรือ? ข้าไม่ได้กินมานานแล้ว เขา…. บ้านเพื่อนของเจ้ารวยอย่างนั้นหรือ?”
เจียงรุ่ยสะอึกสะอื้นพลางกล่าวว่า “เขาบอกว่ามีของดีบางอย่างออกมาจากในแม่น้ำ ถูกแม่ของเขาที่กำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำในตอนนั้นเก็บเอาไว้ได้ เขาบอกว่าของดีอันนั้นสามารถเปลี่ยนเป็นของได้หลายอย่าง ขนมเปี๊ยะขาวขาว ขนมเปี๊ยะขาวฟ่าง…”
บิดาของเขานิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “ของดีอันนั้นมันเป็นยังไง?”
เจียงรุ่ยมองเขาอย่างระมัดระวัง พลางกล่าวว่า “ไม่รู้สิ เค้าบอกว่าเหมือนอึตากแห้ง แต่นั่นมันจะเป็นของดีได้อย่างไรกัน?”
บิดาผีสุราเกาหัวเล็กน้อย กล่าวว่า “อึแห้ง… หรือว่าเป็นสีเหลือง?”
“ไม่ใช่ เค้าบอกว่าคล้าย… คล้ายกับสีของอันนั้น”
เจียงรุ่ยชี้ไปบนท้องฟ้าพลางกล่าว
บนท้องฟ้า
