มีดวงอาทิตย์ที่ส่องประกายสีทองอยู่ดวงหนึ่ง
บิดาผีสุรามองดูพระอาทิตย์ หรี่ตาเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าหรือจะเป็นก้อนทองคำ?
ได้ยินว่าเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ตระกูลหวังที่อยู่ในหมู่บ้านข้างๆ ก็เก็บก้อนทองคำได้ก้อนหนึ่งจนร่ำรวย
ในที่สุดเรื่องดีๆ แบบนี้ก็จะเกิดขึ้นกับตัวเองอย่างนั้นหรือ?
“นั่นก็แค่อึที่ถูกลมพัดจนแห้งไม่ใช่หรือ!”
บิดาผีสุราแสร้งทำเป็นโมโห เหวี่ยงฝ่ามือไปที่ศีรษะของเจียงรุ่ย แต่สุดท้ายกลับเพียงแค่ลูบศีรษะเขา
ในคืนวันนั้น บิดาผีสุรากินข้าวเสร็จก็ออกไปจากบ้าน
เจียงรุ่ยรู้ว่าเขามิได้ไปเล่นพนัน เพราะเขาไม่ได้ดื่มสุรา
บ้านที่ยากจนไม่มีเงินจุดไฟ พอตกกลางคืนก็ตกอยู่ในความมืด
แม่กล่อมน้องสาว นอนหลับไปบนค่าง[1]
เจียงรุ่ยห่มผ้าห่มขาดๆ นั่งยองๆ อยู่ที่ปลายอีกด้านหนึ่งของค่าง มีเพียงใบหน้าที่โผล่ออกมา
เขามองดูดวงดาวที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง นิ่งเงียบครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจ
การจับมือเป็นพันธมิตรกับเหอจานย่อมต้องเป็นเรื่องที่ดี เขาเชื่อในความสามารถและนิสัยของเหอจาน ปัญหาอยู่ที่ว่าต่อให้เขาและเหอจานสามารถออกไปได้แล้ว หลังจากนั้นกระถางสัมฤทธิ์ควรจะเป็นของใครล่ะ?
เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะเหอจานได้
เอาล่ะ เรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญ จะต้องทนไปอีกกี่ปีก็ไม่สำคัญเช่นกัน เขาก็แค่ริษยา
ในโลกแห่งความเป็นจริง เขาริษยาในความโชคดีของเหอจานมาโดยตลอด ริษยาเหอจานที่สามารถมีเพื่อนอยู่ในสำนักใหญ่ มากมายขนาด
