ในคำพูดประโยคนี้ก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไร
……
……
เหล่าผู้แสวงมรรคาเข้าไปในดินแดนแห่งความฝันอวิ๋นเมิ่งเป็นเวลาสี่ปีแล้ว
ทุกอย่างเป็นปกติ
องค์ชายเก้าแห่งแคว้นฉู่อายุสี่ขวบ หน้าตายังคงงดงาม เพียงแต่พูดน้อย นอกเสียจากเวลาที่จำเป็นต้องพูดจริงๆ
ในที่สุดฮ่องเต้ก็จำลูกชายคนนี้ได้ บางครั้งหลังดื่มสุราแล้วจะแวะมาเยี่ยมเขา
แต่ไม่ว่าอย่างไรองค์ชายเก้าก็ไม่ใกล้ชิดกับฮ่องเต้ ไม่ว่านางกำนัลอาวุโสจะสอนอย่างไร เวลาอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้เขาก็จะนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
คำพูดจำนวนมากค่อยๆ แพร่กระจายไปในหมู่ชาวเมืองและในวัง
มีคนบอกว่าองค์ชายเก้าประสูติออกมาได้ไม่ราบรื่น เกรงว่าคงเป็นคนปัญญาอ่อน หน้าตาดีแล้วมีประโยชน์อะไร แล้วก็มีบางคนบอกว่าเขาเป็นครรภ์ปีศาจ แล้วก็มีบางคนที่คิดไม่ดี บอกว่าถ้าเขามิใช่องค์ชาย เกรงว่าคงถูกพวกค้ามนุษย์เลี้ยงเอาไว้ จากนั้นถูกพาไปให้พวกขุนนางและเศรษฐีขังเอาไว้เล่นแล้ว
ในช่วงบ่ายวันหนึ่ง ภายในตำหนักเงียบสงัด องค์ชายเก้ากำลังนอนกลางวัน นางกำนัลสองสามคนพูดคุยเรื่อยเปื่อยอยู่ด้านนอกหน้าต่างที่อยู่ไม่ไกล พวกนางย่อมต้องพูดคุยถึงข่าวลือเหล่านั้น
นางกำนัลบางคนรู้สึกข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริง
องค์ชายเก้าดูค่อนข้างโง่จริงๆ มักจะนั่งเหม่ออยู่ในสวนดอกไม้อยู่คนเดียว แล้วก็ไม่รู้ว่ากำลังมองดูอะไร กำลังคิดอะไร
แต่นางกำนัลบางคนกลับไม่เห็นด้วยกับความเห็นนี้
“องค์ชายทรงชาญฉลาดอย่างมาก ตอนที่ข้ากับพี่เ
