อ๋อเล่นหมากล้อมกัน ดูแล้วใกล้จะจน แต่องค์ชายเสด็จผ่านมาแล้วช่วยข้าเอาไว้ได้”
“องค์ชายเพิ่งจะอายุเท่าไร? ยิ่งไปกว่านั้นมีใครเคยเห็นพระองค์ทรงเรียนหมากล้อมกับอาจารย์มาก่อน? ก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ”
นางกำนัลคนนั้นมองไปรอบๆ หัวเราะเบาๆ พลางกล่าวว่า “แต่ถ้าเจ้าหมายถึงรัฐทายาทของจิ้งอ๋องล่ะก็ อันนั้นก็พอไหวอยู่”
เมื่อได้ยินชื่อรัฐทายาทของจิ้งอ๋อง นางกำลังหลายคนพลันตาเป็นประกายขึ้นมา
กำลังทางการทหารของแคว้นฉู่ไม่อาจเทียบกับแคว้นฉิน จ้าวและฉีได้ คนที่แคว้นฉู่สามารถเอาชนะได้มีเพียงแต่จิ้งอ๋องที่รักษาการอยู่ตรงชายแดนของแคว้นหลัวมานานหลายปีเท่านั้น
ว่ากันว่ารัฐทายาทของจิ้งอ๋องเกิดวันเดียวกับองค์ชายเก้า แต่กลับแตกต่างกันเป็นอย่างมาก
รัฐทายาทผู้นั้นเฉลียวฉลาด อายุเพียงเท่านี้ก็สามารถประพันธ์กลอน ฝีมือในการเล่นหมากล้อมยอดเยี่ยม อ่อนโยนต่อผู้อื่น คล้ายมีปัญญามาตั้งแต่เกิด แล้วก็คล้ายเซียนที่จุติลงมาเป็นมนุษย์
ว่ากันว่าจิ้งอ๋องรักบุตรชายคนนี้มาก มองเขาเป็นเหมือนดั่งแก้วตาดวงใจ ว่ากันว่าเขาเคยพูดคำพูดที่น่าตกตะลึงเป็นอย่างมากประโยคหนึ่งหลังจากที่ืดื่มจนเมามาย
“หากมิเป็นเพราะลูกข้าร่างกายอ่อนแอ อายุสามสิบก็น่าจะรวมแผ่นดินได้แล้ว”
เมื่อพูดถึงข่าวลือนั้นขึ้นมา เหล่านางกำลังยิ่งรู้สึกตื่นเต้น แล้วก็รู้สึกเสียดาย ในใจครุ่นคิดว่าหากรัฐทายาทของจิ้งอ๋องมิได้ร่างกายอ่อนแอมาแต่กำเนิด เช่นนั้นก็คงจะสมบูรณ์แบบ
