เซ่อเซ่อไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสนึกเสียใจ ดึงเขาลุกขึ้นมาจากอาสนะ ก่อนจะเดินออกไปนอกอาราม
เมื่อเดินออกมาจากอาราม พวกเขาก็มองเห็นจิ๋งจิ่วและไป๋เจ่า
จิ๋งจิ่วยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเหมือนอย่างที่แล้วมา บนใบหน้าไป๋เจ่ามีรอยยิ้มที่คล้ายมีคล้ายไม่มี
เหอจานรู้สึกเขินหาย ในใจคิดว่าหรือคำพูดก่อนหน้านี้จะถูกสองคนนี้ได้ยินหมดแล้ว?
แต่เซ่อเซ่อกลับไม่สนใจ นางเชิดใบหน้าเล็กๆ ของนาง แลดูได้ใจ กล่าวกับจิ๋งจิ่วว่า “เจ้าตามข้ามาทำไม?”
ไป๋เจ่ามองจิ๋งจิ่ว ถึงได้รู้ว่าเขามาหานาง
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้ามีกระดิ่งอันอื่นให้ข้าอีกสักอันไหม”
เซ่อเซ่อกล่าวอย่างไม่เข้าใจ “แล้วอันที่ข้าให้เจ้าไปตอนนั้นล่ะ?”
จิ๋งจิ่วย่อมไม่มีทางบอกว่าตอนนี้กระดิ่งอันนั้นถูกเอาไปห้อยไว้ที่คอของแมวขาวตัวหนึ่ง ถึงแม้นั่นจะไม่ใช่แมวขาวธรรมดาก็ตาม
“แอบเอาไว้บนยอดเขาเสินม่อ ไม่ได้เอามาด้วย”
เซ่อเซ่อพึงพอใจกับท่าทีที่เขาให้ความสำคัญกับกระดิ่งอันนั้น จึงกล่าวว่า “กระดิ่งที่ดีแบบนั้นข้าหาให้เจ้าในตอนนี้ไม่ได้หรอก เอาไว้ข้ากลับไปแล้วจะหาให้เจ้านะ”
จิ๋งจิ่วต้องการกระดิ่งเพื่อเตรียมเอาไปใช้ในดินแดนแห่งความฝันอวิ๋นเมิ่ง จึงกล่าวว่า “ช่างเถอะ”
เซ่อเซ่อถึงได้รู้ว่าเขาต้องการตอนนี้ นางครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะถอดเอากระดิ่งออกมาจากข้อมือของตัวเองแล้วส่งให้จิ๋งจิ่ว พลางกล่าวว่า “ให้เจ้ายืมก่อนสองวัน”
นี่เป็นกระดิ่งประจำตัวนาง ล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง
เ
