นอกหน้าต่างคือปลายวสันต์ เหมาะแก่การนอนหลับอย่างมีความสุข
ในตอนที่กั้วตงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาหลายวันหลังจากนั้น
นางมองดูตรงข้าม พบว่าจิ๋งจิ่วยังนั่งอยู่ตรงนั้น คล้ายไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย เพียงแต่ถ้วยชาใบนั้นไม่อยู่แล้ว
จิ๋งจิ่วดึงสายตากลับมาจากด้านนอกหน้าต่าง มองดูนางคล้ายคิดอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
นางกล่าวว่า “เจ้ารู้สึกว่าข้าเป็นบ้าใช่หรือเปล่า? สภาวะต่ำต้อยเพียงนี้กลับคิดไปฆ่าซีไหล”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “มันก็ไม่ฉลาดจริงๆ”
กั้วตงกล่าวว่า “ถงเหยียนเองก็พูดเช่นนี้ เขาแอบเตือนข้าหลายครั้งแล้วตอนที่อยู่ที่สวนผักของสำนักฌานเป่าทง”
จิ๋งจิ่วคิดในใจ แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะฟังคำแนะนำของคนอื่นอยู่แล้ว
“ข้ามีหลานคนหนึ่งชื่อเหอจาน โง่มาก ต่อไปถ้ามีโอกาสก็ช่วยข้าดูแลเขาด้วย”
กั้วตงไม่รอเขาตอบ กล่าวต่อว่า “ข้าไปทะเลตะวันตกเป็นเพราะว่าข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้ ขอเพียงมีโอกาส ข้าก็คิดอยากจะลองดู”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สิ่งสำคัญเบื้องต้นของความเสี่ยงใดๆ ก็น่าจะเป็นการที่ไม่สามารถหาทางเลือกอื่นแล้วได้”
กั้วตงกล่าวว่า “เวลาข้าเหลือไม่มาก เช่นนั้นมันก็เท่ากับว่าข้าไม่มีทางเลือกอื่น”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าเคยบอกแล้วว่าเจ้าไม่ตายหรอก”
กั้วตงกล่าวว่า “ครั้งนี้ต่อให้ข้ารอดไปได้ เวลาก็เหลือไม่มากเช่นกัน”
จิ๋งจิ่วเข้าใจความหมายของนาง เหลียวหน้ามองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
เวลานี้เ
