ริมทะเลสาบแห่งนั้น อีกทั้งยังเข้าร่วมงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งหลังด้วยตัวเอง
นางร้อนใจที่จะชดเชยความรู้สึกเสียใจเมื่อในอดีต ดังนั้นจึงไปยังเมืองไป๋เฉิงบ่อยครั้ง พูดคำพูดที่ความจริงแล้วไม่มีความหมายอะไรในวัดแห่งนั้น
ที่นางไปทะเลตะวันตก ก็เพราะเหตุนี้
จิ๋งจิ่วเดินมาตรงหน้านาง นั่งยองๆ ลงไปมองดูใบหน้าของนาง นิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่
เขาเตรียมจะจากไปแล้ว
ในตอนที่อยู่ในเมืองเจาเกอ หนังเขาได้ยินไป๋เจ่ากล่าวคำพูดเหล่านั้นจบ เขาก็คิดอยากจะเจอนางเสียหน่อย
ตอนนี้ได้เจอแล้ว เช่นนั้นก็พอแล้ว
ขอเพียงนางกลับไปยังสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย เขาก็จะกลับไปชิงซาน เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เขาก็จะมาหานางใหม่และทำการรักษาอาการบาดเจ็บให้นาง
ตอนนี้ดูแล้ว นางคงไม่ยอมกลับไปยังสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย หากแต่ยินดีที่จะรั้งอยู่บนโลกปุถุชน
เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน
นางเดินทางจากสำนักฌานเป่าทงไปยังเมืองไป๋เฉิง เดินทางจากเมืองเจาเกอไปยังทะเลตะวันตก เหมือนสายลมลอยล่องไปบนโลกมนุษย์
นิสัยนางคล้ายไฟ เป็นคนที่ไม่อาจอยู่นิ่งได้ เดิมก็ไม่ชอบที่จะอยู่ในที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน
เมื่อหลายร้อยปีก่อน นางเคยพูดคุยกับเขามากมาย เล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟัง ในนั้นก็มีเรื่องนี้อยู่ด้วย
เขาไม่เคยสนใจว่านางเคยพูดอะไร ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
แต่ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นกลับปรากฏขึ้นมาในหัวสมองของเขาทั้งหมด ชัดเจนเป็นอย่างมาก
ความจำของผู้บำเพ็ญพรตนั้นดีมาก แต่ควา
