ใช้สำหรับครุ่นคิดพอดี
อย่างนั้น ก็อยู่ที่นี่สักพักแล้วกัน
จิ๋งจิ่วคิดเช่นนี้
……
……
วสันต์กำลังจากลา คิมหันต์กำลังมาเยือน ยอดเขาชิงซานที่ตั้งอยู่ทางใต้ยิ่งรับรู้ได้อย่างชัดเจน
เมื่อมีข่ายพลังตัดขาดจากโลกภายนอก อากาศจึงไม่ได้ร้อนจนยากจะทนรับได้ แต่สีสันของป่าที่ดูเข้มขึ้นอย่างชัดเจนยังคงทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ริมผา มองดูยอดเขาต่างๆ ที่สีสันเข้มจนรู้สึกน่าเบื่อ คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยชอบ
บนยอดเขามีเสียงร้องของวานรดังขึ้นมา เสียงของมันฟังดูมีความสุข คนที่กลับมาจะต้องเป็นกู้ชิงอย่างแน่นอน
เขายืนอยู่ด้านหลังเจ้าล่าเยวี่ย ก้มหน้าพลางกล่าว “เหอจานหนีไปแล้วขอรับ”
สภาวะของเหอจานเดิมก็ไม่ธรรมดา แต่ไหนแต่ไรมาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะอันดับสองของเหล่าผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาว ในตอนที่เขาตัดสินใจหนีไป กู้ชิงก็ไม่สามารถรั้งเอาไว้ได้จริงๆ
หยวนฉวี่ยืนอยู่ด้านข้าง รู้สึกแปลกๆ คิดในใจว่าเหตุใดครั้งนี้ศิษย์พี่กลับไม่คุกเข่าลงเหมือนอย่างครั้งนั้น หากแต่แค่ก้มหน้า?
“ข้าสืบได้อะไรบางอย่างจากในเจวี่ยนเหลียนเหริน หรือพูดอีกอย่างก็คือพวกเขาจงใจให้ข้ารู้ขอรับ”
กู้ชิงเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าดูค่อนข้างแปลก ก่อนจะบอกเล่าข้อมูลที่รู้มาออกมาอย่างละเอียด
ข้อมูลที่เจวี่ยนเหลียนเหรินให้มามีความละเอียดอย่างมาก กระทั่งรายละเอียดเรื่องที่จิ๋งจิ่วใช้ใบไม้ทองคำใบหนึ่งแลกกับรถเข็นคันหนึ
