าตายไปแล้วหรือ?”
กั้วตงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกนางคิดว่าข้ามักจะชอบหาเรื่อง บางทีพอรู้ว่าข้าตายแล้วอาจจะรู้สึกเบาใจขึ้นก็ได้”
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรอีก ต่างคนต่างพิงกำแพง หมุนตัวมองไปยังทะเลสาบและต้นไม้ที่อยู่ด้านนอกหน้าต่างทรงกลม
ลมพลันพัดโบก น้ำเกิดเกลียวคลื่น กิ่งไม้ไหวเอนแผ่วเบา
คล้ายกับว่าภาพวาดที่อยู่ในพัดขยับขึ้นมา
แต่กลับไม่รู้ว่าลมนี้มาจากตัวพัดเองหรือว่าด้านนอกพัด
เวลาไหลไปอย่างเชื่องช้า
ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลง
จิ๋งจิ่วมองดูกั้วตง
นางหลับไปแล้ว
ท้องฟ้ายามเย็นถูกทะเลสาบสะท้อนเข้ามาภายในห้องภาวนา
ทั้งห้องกลายเป็นสีทอง
เส้นไหมฟ้าที่พันอยู่รอบร่างกายนาง สีทองกลับยิ่งดูเจือจาง ยิ่งดูยิ่งขาว
จิ๋งจิ่วคิดถึงคำพูดของนางก่อนหน้านี้
ในอดีตเจ้าสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยและศิษย์พี่ของนางก็เหมือนจะมีนิสัยเช่นนี้
จริงๆ เลย
ไม่ง่ายเลย
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไยไม่ดูทิวทัศน์เช่นนี้เสียหน่อยล่ะ
…………………………………………………..
