้องภาวนาแล้วมองออกไป หน้าต่างทรงกลมเป็นเหมือนพัดทรงกลมเล่มหนึ่ง ทิวทัศน์ก็คือภาพที่อยู่บนพัด
ลมทะเลสาบพัดมา จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ในห้องภาวนา ในมือถือชาเขียวอยู่ถ้วยหนึ่ง คอยจิบเป็นระยะ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
นี่คือวันที่สี่ที่พวกเขามายังเมืองต้าหยวน
บนกำแพงที่อยู่ตรงข้าม กั้วตงลืมตาตื่นขึ้นมา
การนอนหลับและการตื่นของนางในเวลานี้ยิ่งดูมีกฎเกณฑ์มากขึ้น หลับไปหลายวันก็จะตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง เพียงแต่ช่วงเวลาที่ตื่นยังคงไม่ได้ยาวนานนัก
“เจ้าเชื่อใจแม่ชีที่อยู่ในสำนักหรือ?” จิ๋งจิ่วมองไปยังด้านนอกหน้าต่างพลางกล่าว
กั้วตงกล่าวว่า “ตอนนั้นข้าสร้างสำนักชีแห่งนี้ขึ้นมา เพียงเพราะชื่นชอบทิวทัศน์ที่นี่ ไม่มีใครรู้ว่าข้าคือใคร”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ทิวทัศน์ที่นี่ดีจริงๆ”
กั้วตงกล่าว “เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาถึง ใบไม้ค่อยๆ แดง ยิ่งดูสวยงาม”
จิ๋งจิ่วค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ กล่าวว่า “ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชอบการใช้ชีวิตนะ”
กั้วตงกล่าว “หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ที่อื่นก็มีทิวทัศน์ บางทีอาจจะตระการตามากกว่านี้ อย่างน้อยก็มีความรู้สึกใหม่ๆ”
กั้วตงกล่าว “ทิวทัศน์ที่นี่ยังดูไม่เบื่อ ไยต้องไปที่อื่น”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ทำไมเจ้าไม่แจ้งสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย ให้พวกเขามารับเจ้ากลับไป?”
กั้วตงกล่าว “ที่นั่นเป็นสำนักชี ที่นี่ก็เป็นสำนักชี ไม่มีอะไรแตกต่างกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าไม่กังวลว่าพวกนางจะคิดว่าเจ้
