ง่ายๆ
หมอกยามเช้าไหลทะลักออกมาจากในภูเขา บดบังเส้นทางข้างหน้าเอาไว้
ลูกน้องของบ้านตระกูลซุนถูกขังเอาไว้ในหมอก ไม่ว่าอย่างไรก็ออกไปไม่ได้ ได้แต่มองดูรถม้าที่อยู่เบื้องหน้าคันนั้นหายลับไปตาปริบๆ
เสียงสบถและเสียงด่าทอพลันหยุดลง พวกเขาพลันรู้ตกใจและหวาดกลัว
“เจ้าพวกขี้ขลาด ก็แค่หมอกมิใช่รึ! กลับไปก่อน ฟ้าสว่างแล้วค่อยไปค้นในหมู่บ้าน ค้นทีละบ้าน!”
พ่อบ้านคนหนึ่งตะโกนด่าเสียงดังขึ้นมา “ไอ้ขี้ครอกพวกนี้กล้าดีนักนะ ถ้าไม่ฆ่าสักคนสองคนคงไม่รู้จักกฎเกณฑ์จริงๆ สินะ!”
……
……
จิ๋งจิ่วได้ยินคำพูดประโยคนี้ดังลอยมาจากในหมอก ไม่ได้หันหน้ากลับไป
แต่เขารู้ว่ากั้วตงกำลังมองดูตัวเองอยู่
……
……
จู่ๆ พ่อบ้านคนนั้นพลันร้องตะโกนเสียงดังขึ้นมา
ลูกน้องที่อยู่ใกล้ๆ เหล่านั้นมองเห็นอย่างชัดเจน พ่อบ้านโบกไม้โบกมือ ส่งเสียงร้องโหยหวน สองมือคล้ายกำลังปัดอะไรบางอย่างในอากาศไม่หยุด
หลังจากนั้นเลือดเนื้อบนใบหน้าพ่อบ้านก็เหี่ยวแห้งลงไปด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คล้ายว่าถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นสูบออกไป จากนั้นเหลือเป็นผิวหนังบางๆ ชั้นหนึ่ง
เพียงพริบตา พ่อบ้านก็ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่อีก เขาล้มกระแทกไปบนพื้น กลายเป็นศพแห้งๆ ศพหนึ่ง!”
“ผีหลอก!”
“นั่นมันผีดิบ!”
เมื่อเห็นภาพนี้ แล้วคิดถึงถนนที่ถูกตัดขาดภายในหมอก ลูกน้องของบ้านตระกูลซุนเหล่านั้นตกใจจนใบหน้าขาวซีด ส่งเสียงกรีดร้องแล้วรีบหนีกลับไป
……
……
ในเมื
