จนแทบสิ้นสติ แล้วจะไม่ให้พวกมันหนีไปได้อย่างไร?
……
……
แสงดาวส่องเข้ามาจากด้านนอกถ้ำ ส่องสว่างภาพที่อยู่ในถ้ำ
ในกองกระดูกสีขาวมีรังไหมอยู่รังหนึ่ง ในรังไหมมีคนอยู่คนหนึ่ง
ใบหน้าของกั้วตงปรากฏออกมาด้านนอก
นางกำลังหลับสนิท ดูไร้เดียงสาราวทารก
ภาพนี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วคิดว่าหากเหอจานอยู่ที่นี่ก็คงจะดี จะได้วาดภาพนี้ออกมา
เขานั่งลงตรงหน้ากองกระดูกสีขาว ขัดสมาธิแล้วเริ่มปรับลมหายใจ
ตื่นเช้าวันที่สองกั้วตงลืมตาตื่นขึ้นมา
นางไม่ได้รู้สึกไม่พอใจที่ถูกวางอยู่ในกองกระดูกสีขาว แล้วก็ไม่ได้รู้สึกไม่ชิน
ก็เหมือนกับที่นางได้เคยพูดไว้ตอนที่อยู่บนหาดทรายวันนั้น นางฆ่าคนมาเยอะมาก เห็นกระดูกมาเยอะมาก
นางรู้ว่าจิ๋งจิ่วตื่นอยู่ตลอด
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
จิ๋งจิ่วลืมตา กล่าวว่า “ข้ากำลังคิดว่าควรจะเอาเจ้าส่งกลับไปที่สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยหรือว่าเมืองไป๋เฉิง”
ที่นี่อยู่ใกล้เมืองไป๋เฉิงมากกว่าสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยเล็กน้อย แต่มันก็ยังไกลอย่างมากอยู่
ด้วยอาการบาดเจ็บของพวกเขาในเวลานี้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะเดินไปได้เลย แล้วก็ไม่มีวิธีที่จะแจ้งสำนักด้วย หากจะส่งข่าวผ่านทางคนอื่น ก็เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย
กั้วตงกล่าวว่า “จากที่นี่ไปทางตะวันออกเฉียงใต้สี่ร้อยลี้มีเมืองต้าหยวนอยู่ นอกเมืองมีสำนักชีอยู่แห่งหนึ่ง พวกเราไปที่นั่น”
ที่นี่คือทางเหนือของแผ่นดินเฉาเทียน ไม่ได้อยู่ในเขตอิทธิพลของสำนักชิงซาน แต่สำนักแม่ช
