ีกลับมีอยู่ทุกจังหวัดทุกมณฑล
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด รู้สึกว่าไม่เลว กล่าวว่า “ประเดี๋ยวข้าจัดการเอง เวลานี้เจ้าควรจะนอนไปก่อน”
รังไหมฟ้าเป็นวิธีการบำเพ็ญเพียรหรือว่าวิธีการรักษาวิธีหนึ่งที่คล้ายกับการจำศีล
กั้วตงย่อมต้องเข้าใจ จึงกล่าวว่า “ถ้ามีอะไรก็เรียกข้า”
จิ๋งจิ่วใช้กระบี่เหล็กพยุงร่างกายเดินออกมานั่งอยู่ด้านนอกถ้ำ
ดวงดาวดวงสุดท้ายที่อยู่ห่างไกลกำลังเร้นกาย ขอบฟ้าที่อยู่บนทะเลเป็นสีแดง
เมฆจำนวนนับไม่ถ้วนลอยมาจากทางทะเล
เมื่อเจอกับเทือกเขาที่ทอดตัวยาวไปทางทิศเหนือ ก้อนเมฆเหล่านั้นค่อยๆ ยกตัวสูงขึ้น เมฆบางส่วนในที่สุดก็ข้ามเทือกเขาไปได้สำเร็จ กลายเป็นริ้วเมฆเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน
พวกมันจะกลายเป็นฝนในฤดูใบไม้ผลิ มอบความชุ่มชื้นให้แก่พื้นดินและชีวิตที่อยู่ทางด้านนั้น
ตรงนั้นจะมีสายธารและแม่น้ำ จากนั้นไหลลงสู่ทะเล
วนเวียนไปเช่นนี้
จิ๋งจิ่วทอดถอนใจ
กรรมก็เป็นเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจากที่ใด แต่ความจริงแล้วล้วนแต่มีเหตุของกันและกัน
เขาค่อยๆหลับตาลง
ในตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสิบกว่าวันหลังจากนั้น
เขาใช้จิตจำแนกตรวจดูภายในร่างกาย พบว่าอาการบาดเจ็บดีขึ้น แต่ยังไม่สามารถเคลื่อนไหวรุนแรงได้
อย่างเช่นการขี่กระบี่ อย่างเช่นการถือกระบี่ไปฆ่าคน อย่างเช่นกระโดดไปยังหน้าผาที่มีหมอกหนาทึบปกคลุมที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้าง แต่สามารถทำเรื่องง่ายๆ บางเรื่องได้แล้ว
กระบี่เหล็กบินออกห่างจากตัวเ
