ับไม่ถ้วน
จิ๋งจิ่วเหลียวหน้ามองดูใบหน้าของนาง
ดวงตาที่ปิดลงเป็นเหมือนเส้นสองเส้น ขนตาที่ไม่สั้นไม่ยาวเป็นเส้นจำนวนมาก ปากเป็นเส้น สันจมูกก็เป็นเส้น
นี่คือใบหน้าที่ธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ ไม่เหมือนกับนางในอดีต
ตัวนางในอดีตไม่ถึงกับเป็นโฉมสะคราญ แต่ก็เรียกได้ว่าสะดุดตา ไม่ว่าจะอยู่ที่ป่าเขาและธารอันเชี่ยวกราก หรือว่าในโลกมนุษย์ที่เจริญรุ่งเรือง ขอเพียงได้เห็นก็สามารถจำได้
แต่ว่าไม่ว่าจะเป็นนางคนไหน อย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยเข้าใจนาง ก็เหมือนกับที่นางน่าจะไม่เคยเข้าใจเขาเช่นกัน
“สภาวะของเจ้ายังไม่อาจเทียบเท่าข้าในตอนนี้ แต่กลับคิดจะสังหารซีไหล เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่? เจ้าหยุดนิ่งในขั้นทะลวงสวรรค์มาหลายร้อยปี ไม่สามารถบรรลุได้เสียที หลังจากที่ข้าบรรลุกลายเป็นเซียน ในที่สุดเจ้าก็ตัดสินใจใช้วิธีที่อันตรายที่สุดนั้น ทำลายรังไหมออกมา เพื่อลอกคราบและเกิดใหม่….เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงยังใช้ชีวิตเหมือนอย่างเมื่อก่อน ยอมเสียเวลาในการบำเพ็ญเพียรของตัวเองเพื่อเรื่องที่ไม่สำคัญเหล่านี้ กระทั่งชีวิตก็ยอมแลก? เผยไป๋ฟ่านั้นเหลือเวลาไม่มาก แล้วเจ้าล่ะ?”
จิ๋งจิ่วมองดูใบหน้านาง คิดถึงปัญหาเหล่านี้
………………………………………………………………
