ความมืดค่อยๆมาเยือน แสงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า ส่องสว่างหาดทราย
กั้วตงลืมตาขึ้นมา ดวงตาสะท้อนแสงดาว สว่างไสวเป็นอย่างมาก
ดวงดาวในน้ำก็คือดวงดาวบนท้องฟ้า
แล้วคนที่อยู่ตรงหน้าคืออะไร?
นางมองจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ ไม่ได้กล่าวอะไร
จิ๋งจิ่วเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขารู้สึกว่าแบบนี้ดีแล้ว ไม่เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อนที่นางพูดถึงหลักการไม่หยุด น่ารำคาญเป็นยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ขนตาของกั้วตงขยับเล็กน้อย นางกล่าวว่า “เจ้าเคยบอกว่าข้าไม่ตาย”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ใช่”
กั้วตงกล่าวว่า “เช่นนั้นเหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าเหมือนกำลังมองคนตายอยู่”
หรือพูดอีกอย่างก็คือคนที่น่าจะตาย
มุมปากของจิ๋งจิ่วยกขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นมุมโค้งที่งดงามเป็นอย่างมาก เขาใช้การยิ้มอย่างมีมารยาทเป็นคำตอบ
“จริงอยู่ที่ใบหน้าของเจ้างดงาม แต่อย่าได้คิดจะใช้มันมาเป็นอาวุธในการเล่นงานข้า สิ่งที่เรียกว่าดูดีนั้นเป็นแค่เพียงตัวเลือกที่ทำให้มีสายเลือดที่ดีขึ้นในตอนที่ทำการสืบพันธุ์ต่อไปเท่านั้น…”
กั้วตงกล่าวว่า “และข้าก็ไม่สนใจเรื่องเหล่านี้”
จิ๋งจิ่วคิดว่านางพูดมีเหตุผล แต่ไม่น่าสนใจ
เขาไม่ชอบฟังเหตุผล แล้วก็ไม่ชอบพูดเรื่องเหตุผล แค่เคยพูดให้เจ้าล่าเยวี่ยฟังนิดหน่อยเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อหลายปีก่อนเขาก็เคยฟังกั้วตงพูดเรื่องเหตุผลที่คล้ายๆ กันนี้มาแล้ว และนั่นก็เป็นความทรงจำที่น่ารำคาญที่เขาอยากจะลืมมันไป
เขาเพียงแค่อยากจะม
