าดูนาง ไม่ใช่มาพบนาง คิดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะบีบบังคับ จนสุดท้ายก็ต้องมาเจอกัน อีกทั้งยังอยู่ใกล้กันขนาดนี้
ทำยังไงดี? จิ๋งจิ่วปิดตาลง
กั้วตงคิดไม่ถึงว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
นางมองใบหน้าของจิ๋งจิ่ว จู่ๆ พลันได้ข้อสรุปหนึ่งขึ้นมา
—-ถึงแม้ตัวเองจะไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ แต่ใบหน้าที่งดงามมันก็ทำให้รู้สึกมีความสุขมากกว่าใบหน้าที่ไม่งดงาม
ไม่ว่าจะเป็นใจแห่งเต๋าหรือว่าจิตแห่งฌานก็ล้วนแต่ไม่สามารถกำจัดสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดของชีวิตเหล่านั้นไปได้ ลืมความรู้สึกมิใช่ไร้ความรู้สึก มิเช่นนั้นก็ไม่ใช่คน
นางเข้าใจถึงหลักเหตุผลนี้ดีกว่าใคร เช่นนั้นย่อมต้องยอมรับมันได้โดยง่าย ดังนั้นนางจึงมองดูใบหน้าของจิ๋งจิ่วอยู่อย่างนี้ มองดูอยู่เป็นเวลานาน
ดวงดาวลอยค้างนิ่งๆ ไม่ขยับไปไหน เพียงแต่ประเดี๋ยวสว่างประเดี๋ยวสลัว ในตอนที่แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา หมู่ดาวก็ค่อยๆ เร้นกายหายไป
จิ๋งจิ่วลืมตาตื่นขึ้นมา
เขาใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ตรวจสอบดูตัวเอง ก่อนจะมั่นใจว่าอวัยวะภายในที่ทำการเย็บเหล่านั้นไม่มีปัญหาอะไร
จากนั้นเขามองดูปลายเท้า พยายามลองขยับ พบว่านิ้วโป้งที่เท้าขวาสามารถขยับเขยื้อนได้เอง
ผ่านไปหนึ่งคืน ในที่สุดเส้นใยสีเทาขาวที่อยู่ในกระดูกสันหลังเหล่านั้นก็เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน นี่คือเรื่องที่สำคัญที่สุด
เขาค่อยๆ งอเท้าขวาขึ้นมาอย่างช้าๆ ความเคลื่อนไหวดูเชื่องช้าและงุ่มง่าม อีกทั้งยังดูแข็งทื่อ
