ถูกลากไปโรงเชือด เสียดสีกับผิวน้ำทะเลเป็นระยะ ทำให้เกิดคลื่นขึ้นเป็นระลอก
เมื่อเห็นภาพนี้ ซูจึเย่พลันหัวเราะขึ้นมา
ผ่านไปไม่นาน เขาก็กลับมายังที่ที่ศิษย์สำนักกระบี่ซีไห่อยู่
“โชคดีที่ทำสำเร็จ เผยไป๋ฟ่าตายแล้ว”
เขามองดูร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในท้องฟ้าพลางกล่าว
ที่แท้เขาทรยศไปแล้ว
ในเมื่อเทพกระบี่ซีไห่ล่วงรู้แผนการลอบสังหารนี้ แล้วเขายังจะถูกฆ่าได้อย่างไร
ถงหลูมองดูใบหน้าเขาพร้อมถ่มน้ำลายออกมา
ซูจึเย่สามารถหลบได้ แต่เขาไม่ได้หลบ ยืนอยู่ที่เดิมอย่างเงียบๆ
เสียงแปะดังขึ้นเบาๆ น้ำลายคำนั้นตกลงไปบนใบหน้าสีเขียวของเขา ดูเหนียวหนืดน่าขยะแขยง
“เจ้ามันเป็นก้อนเสมหะ ทั้งเขียวและเหม็นเน่า”
ถงหลูจ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าว
ซูจึเย่ไม่ได้แก้ต่าง ยังคงนิ่งเงียบ
เทพกระบี่ซีไห่มองดูถงหลูพลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อย่างนั้นเจ้าล่ะ เจ้าเป็นอะไร?”
ถงหลูเงียบไปครู่ใหญ่ การกล่าวว่า “อาจารย์ ข้าหวังว่าท่านจะสมบูรณ์แบบ”
เทพกระบี่ซีไห่กล่าวว่า “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ยกเว้นคนตาย”
ถงหลูกล่าวว่า “ถึงแม้ศิษย์จะไม่ได้หมายความเช่นนี้ แต่คำพูดประโยคนี้ก็มีเหตุผล”
เมื่อกล่าวจบ กระบี่ประจิมเหน็บหนาวก็บินออกไปจากใต้เท้าเขา
เขาร่วงตกลงไปจากบนฟ้า
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งสว่างวาบ
กระบี่ประจิมเหน็บหนาวปาดผ่านลำคอของเขา โลหิตกระเซ็นเป็นสาย
ร่างของถงหลูร่วงตกลงไปในทะเล
กระแทกกับน้ำ
ศีรษะของเขาค่อยๆ หลุดออกจากร่าง
ค่อยๆ แยกจากกันบนน้ำทะเ
