หมายลึกซึ้ง แต่ก็คล้ายไม่มีความหมายอะไร
ซูจึเย่มองดูเขา สีหน้าค่อนข้างแปลกประหลาด กล่าวว่า “เขาแข็งแกร่งเกินไป ฆ่าไม่ตาย”
เผยไป๋ฟ่ากล่าวว่า “ใช่ ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว”
ซูจึเย่กล่าวว่า “ท่านก็ยังจะฆ่าเขา”
เผยไป๋ฟ่ากล่าวว่า “ยังไงก็ต้องมีคนฆ่าเขา”
ซูจึเย่จ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าวว่า “แต่ท่านใกล้จะตายแล้ว”
“ก็เพราะว่าข้าใกล้จะตายแล้ว”
เผยไป๋ฟ่าชะงักไปเล็กน้อย กล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้นข้าใกล้จะตายแล้วจริงๆ”
ซูจึเย่นิ่งเงียบไปครู่ จู่ๆ พลันลงมือปานสายฟ้าฟาด
เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ
มือขวาของเขาแทงลึกลงไปในหน้าอกของเผยไป๋ฟ่า
แทบจะในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือของเผยไป๋ฟ่าก็ฟาดลงมา
แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ยังเป็นยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์
ฝ่ามือนี้เหมือนหมู่เมฆาหวนกลับคืนภูเขา คล่องแคล่วรวดเร็ว ไม่สามารถหลบได้
เสียงผัวะเบาๆ ดังขึ้น ฝ่ามือของเผยไป๋ฟ่าฟาดไปที่กลางศีรษะของซูจึเย่
บนแขนของซูจึเย่มีเกล็ดจางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง โลหิตไหลออกมาจากเกล็ด
บนหลังมือของเผยไป๋ฟ่าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น มีไอสีขาวลอยออกมา
ใบหน้าของซูจึเย่ซีดขาว ร่างกายสั่นเทา ดูเจ็บปวดอย่างมาก เหงื่อไหลเป็นสายน้ำ
เผยไป๋ฟ่าสีหน้าเฉยชา เขาหันมองไปยังที่อื่น
“อย่า!”
บนผิวน้ำทะเลพลันมีเสียงตะโกนที่ดูตกตะลึงและตกใจเป็นอย่างมาก
สายไปเสียแล้ว
ซูจึเย่ดึงมือออกมาจากในหน้าอกของเผยไป๋ฟ่า ในมือมีหัวใจที่แหลกละเอียดอยู่ดวงหนึ่ง
มือของเผยไป๋ฟ่าไหลร่วง
