ดแย้งกัน แต่ความจริงแล้วแอบร่วมมือกันอย่างลับๆ คิดอยากจะทำให้ข้ากลายเป็นหุ่นเชิดเหมือนอย่างในตอนแรกคนนั้น”
เขามองไปทางผู้อาวุโสเกาหยาพลางกล่าว
ภายในถ้ำเงียบสงัดขึ้นมา
แสงสว่างภายในหุบเขาค่อยๆ จางลง
ซูชีเกอนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เกาหยาตกใจเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มที่ในตอนแรกไม่รู้เรื่องอะไรเลยคนนั้นจะมองความคิดของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างตนเองออก
“ข้าไม่รู้เรื่องการวางแผนอะไรพวกนั้น ข้ารู้เพียงแต่ว่าในสภาพแวดล้อมแปลกหน้า ทุกคนล้วนแต่เป็นคนแปลกหน้า และคนแปลกหน้าก็คือศัตรู”
หวังเสี่ยวหมิงกล่าวกับพวกเขา “หากข้าสามารถมองทุกคนเป็นศัตรูได้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่มีวันถูกหลอก”
เกาหยานิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ตายด้วยมือเจ้าแบบนี้ มันน่าเจ็บใจไปหน่อยจริงๆ”
เขาคือผู้อาวุโสรุ่นที่เจ็ดของสำนักเสวียนอิน สภาวะล้ำลึกจนน่าหวาดกลัว ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นแหวกทะเลระดับสูงของสำนักชิงซานก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
แต่ที่นี่คือใจกลางของสำนักเสวียนอิน และยังเป็นใจกลางของข่ายพลังของสำนัก หวังเสี่ยวหมิงที่มีธงสุริยันสามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย
“ในเมื่อตอนแรกเจ้าใช้ประโยชน์จากข้าเพื่อควบคุมธงสุริยัน เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าข้าสามารถใช้ธงสุริยันฆ่าเจ้าได้ทุกเมื่อ”
หวังเสี่ยวหมิงกล่าว “แต่การที่พวกเจ้าคิดจะฆ่าข้ามันก็สมเหตุสมผล ดังนั้นข้าไม่โกรธ ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้งหนึ่ง”
เกาหยาสีหน้าแปร
