่งคือเจ้าสำนักรุ่นก่อน อีกคนหนึ่งคือผู้อาวุโสรุ่นที่เจ็ด พวกเขาย่อมต้องรู้จักธงสุริยันเป็นอย่างดี แต่วันนี้กลับเกิดความรู้สึกแปลกหน้าเป็นอย่างมาก
ธงสุริยันเมื่ออยู่ในมือพวกเขาก็เป็นได้เพียงฐานของข่ายพลังประจำสำนัก ใช้ป้องกันการโจมตีจากโลกภายนอก ไหนเลยจะมีอนุภาพที่น่ากลัวอย่างเช่นตอนนี้ได้
เหตุผลนั้นชัดเจน เป็นเพราะวิชาลับโบราณที่ใช้ควบคุมธงสุริยันของสำนักเสวียนอินได้หายสาบสูญไปนานแล้ว…
ถึงแม้ซูชีเกอจะเป็นเจ้าสำนัก แต่ก็ไม่สามารถทำให้ธงสุริยันยอมรับได้
กระทั่งคนผู้นั้นมายังสำนักเสวียนอิน นำเอาวิชาลับกลับมา
เกาหยาและซูชีเกอมองดูแผ่นหลังของคนที่ยืนอยู่ริมหอสูงเท่านั้น สายตาค่อนข้างสับสน
เมื่อตอนแรกสุดที่พบว่าคนผู้นั้นสามารถใช้วิชามารเสวียนอินที่เก่าแก่ที่สุดได้ เกาหยาทั้งประหลาดใจและรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง คิดอยากจะใช้เขากำจัดซูจึเย่ จากนั้นค่อยใช้เขาเป็นหุ่นเชิด
ซูชีเกอเองก็มีความคิดที่เหมือนกัน
แต่พวกเขาต่างก็ล้มเหลว
คนผู้นั้นมีความเด็ดเดี่ยวที่เกินอายุ เย็นชาไร้ความรู้สึก คล้ายเป็นคนที่เกิดมาเพื่ออยู่ในวิถีอธรรม
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้มองความคิดของซูชีเกอและเกาหยาอยู่ในสายตา หากแต่ยึดเอาสำนักเสวียนอินทั้งสำนักมาอยู่ในกำมือ
“ทางด้านนั้นมีกระบี่ของสำนักชิงซาน”
คนผู้นั้นกล่าวอย่างไร้ความรู้สึก
เกาหยารีบกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้าสำนักโปรดระวังด้วย!”
ซูชีเกอเองก็แทบจะพูดขึ้นมาในเวลาเดียวกัน “ขอเจ
