ยหยัน หากแต่เป็นการปฏิเสธ
เจี้ยนซีไหลฆ่าไม่ตาย
ต่อให้มีเผยไป๋ฟ่า ก็ยังฆ่าไม่ตาย
……
……
นอกเมืองจวี้เย่ กระบี่เหล็กแหวกอากาศบินขึ้นไป
กู้ชิงนั่งอยู่ด้านหลัง กอดแมวขาวเอาไว้แน่น กล่าวถามว่า “อาจารย์ พวกเราจะไปสำนักเสวียนอินหรือขอรับ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ พวกเราจะไปทะเลตะวันตก”
หากอยากจะเดินทางจากที่ราบหิมะไปยังทะเลตะวันตก เส้นทางที่ใกล้ที่สุดและสะดวกที่สุดก็คือจากเมืองจวี้เย่ทะลุผ่านเขาเหลิ่งซานจนไปถึงริมทะเล จากนั้นค่อยเดินทางเลียบชายฝั่งลงไปทางใต้
ถ้าเป้าหมายของเขามิใช่เมืองไห่โจวที่อยู่ในเขตของทะเลตะวันตก หากแต่เป็นหมู่เกาะที่สำนักกระบี่ซีไห่ตั้งอยู่ เช่นนั้นก็ต้องเดินทางต่อเข้าไปในส่วนลึกของทะเล
กระบี่เหล็กสีดำคล้ายหายตัวไปในความมืด ไม่มีลำแสงกระบี่ใดๆ มุ่งไปข้างหน้าหน้าอย่างไร้ซุ่มเสียง แต่ยังคงทำให้คนบางกลุ่มรู้ตัว
เจตน์ดาบหลายสิบสายทยอยปรากฏขึ้นในความมืด คล้ายโซ่เส้นหนึ่ง มุ่งหน้าจากเมืองจวี้เย่ไปทางทุ่งกว้างรกร้าง
หลังนิกายเฟิงเตารู้ข่าวสำนักเสวียนอินจะตั้งนิกายขึ้นมา พวกเขาก็ให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ถึงขนาดส่งยอดฝีมือออกมามากมายขนาดนี้
สำนักธรรมะสำนักอื่นต่อให้ทราบข่าวนี้ ก็ไม่มีทางเดินทางมาถึงที่นี่ในระยะเวลาสั้นๆ ได้
ไม่ใช่ทุกคนที่จะบินได้เหมือนอย่างจิ๋งจิ่ว ลมพายุที่พัดด้วยความเร็วสูงนั้นสามารถพัดจนคนตายได้เลย
แสงดาวสลัวลงเล็กน้อย แสงดาบส่องประกายราวหิมะ ยอดฝีมือของนิกาย
