ในคืนวันนั้น ลู่กั๋วกงได้ส่งจิ๋งจิ่วและกู้ชิงเข้าไปในวัง
พระสนมหูทราบข่าวล่วงหน้า จับจิ่งเหยาอาบน้ำจนสะอาดสะอ้าน มิได้แต้มน้ำหอมและเครื่องประทินผิวใดๆ เปลี่ยนเป็นชุดสีขาวนั่งรออยู่ในตำหนัก
ในอดีตตอนที่เจ้าล่าเยวี่ยเดินทางไปยังมณฑลหนานเหอ เจ้าแห่งเรือนเป่าซู่ก็เคยแต่งกายเช่นนี้ ภาพลักษณ์ของอาจารย์เซียนชิงซานที่มีต่อคนบนโลกมักจะเป็นเช่นนี้…ซึ่งมันก็ถูกต้อง
จิ๋งจิ่วดูพึงพอใจองค์ชายเล็กในวันนี้ กว่าครั้งที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด เขาพูดสองสามประโยค ก่อนจะให้นางกำนัลอาวุโสพาองค์ชายเข้าไปนอน
องค์ชายจิ่งเหยาถูกมารดาเตือนมาเป็นเวลานานแล้ว จึงรู้สึกค่อนข้างประหม่า ขณะที่กล่าวคำว่าอาจารย์ปู่ในตอนที่บอกลา เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ดูน่ารักเป็นยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วมองดูกู้ชิง
กู้ชิงกล่าวว่า “ไม่ได้เสแสร้ง องค์ชายฉลาดขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก”
คนฉลาดที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องใช้ลูกเล่นลูกไม้ใดๆ
พระสนมหูนั้นไม่ได้ถือว่าฉลาดอย่างแท้จริง หลังงุนงงอยู่ครู่ถึงได้เข้าใจว่าจิ๋งจิ่วกับกู้ชิงกำลังคุยอะไรกัน จึงส่งสายตาขอบคุณไปทางกู้ชิง
จากนั้นนางมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวถามอย่างตื่นเต้นว่า “จะพาเขาไปชิงซานเลยหรือ?”
อายุเพียงเท่านี้ก็ต้องถูกส่งไปฝึกอย่างยากลำบากที่ชิงซาน ในฐานะที่เป็นแม่ย่อมต้องรู้สึกทำใจไม่ได้ แต่นางก็เข้าใจว่าตอนนี้จิ่งซินถูกขังเอาไว้ ลูกชายของตนเองก็จะกลายเป็นเป้าหมายของทุกๆ คน ทุกคนคิดอยากจะยื่นมือเข้ามา
