ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ศิษย์พี่ถงเหยียนไม่รู้ กระทั่งตัวเขาไปที่ไหนมาก็ยังไม่ยอมบอกข้า”
ก่อนหน้านี้ที่นางรู้สึกว่ามีเรื่องกำลังจะเกิดขึ้น ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
เมื่อสามปีก่อน ถงเหยียนได้หายตัวไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง หลังกลับมาก็ปิดปากเงียบไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดอยู่ครู่ กล่าวว่า “ไม่เป็นไร”
เขาบอกว่าไม่เป็นไร ไป๋เจ่าก็สบายใจขึ้นมาก
ถึงแม้สภาวะของนางจะสูงกว่าเขา แต่บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนที่ราบหิมะ จึงทำให้นางมีความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างมาก
จู่ๆ นางพลันสังเกตเห็นว่าวันนี้จิ๋งจิ่วสวมใส่ชุดผ้าธรรมดา
นางยกมือขึ้นมา นิ้วมือลูบไล้ไปบนเนื้อผ้าที่ค่อนข้างหยาบ ก่อนกล่าวถามอย่างสงสัยว่า “ชุดขาวชุดนั้นล่ะ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ชุดขาวทำขึ้นมาจากไหมฟ้า ค่อนข้างหายาก”
ความจริงบนยอดเขาเสินม่อยังมีชุดขาวอีกหลายชุด แต่ใช้ไปชุดหนึ่งก็น้อยไปชุดหนึ่ง
ตอนอยู่ในคุกสะกดมาร เขาเสียชุดขาวไปสามชุด นี่ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ดังนั้นหลังจากออกมาแล้วจึงเปลี่ยนไปใส่ชุดผ้าธรรมดา
“ไหมฟ้า…ใช่ไหมที่อยู่ในดักแด้…ในที่ราบหิมะ…นั่นหรือเปล่า?”
ไป๋เจ่าถามด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “น่าจะคล้ายๆกัน”
ไป๋เจ่าไม่รู้คิดอะไรอยู่ นางมองดูเขาอย่างเหม่อลอย
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจ ยื่นมือไปจับดอกไห่ถังที่ร่วมตกลงมาจากบนยอดไม้ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ต่อให้ไหมฟ้าจะล้ำค่าหายากเพียงใด สุดท้ายมัน
