ก็ยังหาพบได้ แต่หญิงสาวที่ใช้ไหมฟ้าทอเสื้อผ้าให้ตนเองผู้นั้น…จะต้องไม่มีทางยอมทำให้ตนเองอีกแล้วเป็นแน่
ในเวลานี้ท้องฟ้ายิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม สีของกลีบดอกไม้ดูแปลกประหลาด คล้ายกับสีสันอันละลานตาภายในหุบเขาสีเขียวที่อยู่ในคุกสะกดมารแห่งนั้น
จิ๋งจิ่วคิดถึงจักรพรรดิแห่งหมิง คิดถึงบันทึกของศิษย์พี่ คิดถึงเพื่อนเก่า จู่ๆ พลันคิดอยากจะไปดู
ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่อยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อหรือว่ายอดเขาเสินม่อ เขาก็แทบจะไม่มีความคิดที่จะออกไปดูหรือไปเยี่ยมเพื่อนเก่าเลย
แต่วันนี้ความคิดนี้กลับปรากฏขึ้นมาในใจของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังชัดเจนอย่างมาก
เขาไม่คิดจะไปพบกั้วตง
ผู้หญิงคนนั้นวุ่นวายเกินไป
แต่เขาสามารถไปดูนางได้
ในตอนที่จิ๋งจิ่วมองดูกลีบดอกไม้ที่อยู่ในฝ่ามือของตน ไป๋เจ่าก็กำลังมองดูใบหน้าของเขา ต่างคนต่างครุ่นคิด
ดวงอาทิตย์ตกไปด้านหลังต้นไม้ ใต้ต้นไม้มีหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ภาพดูงดงามเป็นอย่างมาก
จู่ๆ พลันมีเสียงกระดิ่งดังสดใสขึ้นมา
ไป๋เจ่าหมุนตัวมองไป ก่อนจะพบเด็กชายอายุประมาณสิบสี่สิบห้ายืนอยู่ตรงประตูสวนด้านหลัง สีหน้าดูตื่นเต้นหวาดกลัวเล็กน้อย
เมื่อคิดถึงว่าภาพตนเองที่จ้องมองจิ๋วจิ่งอย่างเหม่อลอยอาจจะถูกเด็กชายผู้นี้พบเห็นเข้า ไป๋เจ่าจึงรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย จึงกล่าวกับจิ๋งจิ่วว่า “อีกสองสามวันค่อยมาคุยธุระกับท่านใหม่”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าจะไปจากเมืองเจาเกอแล
