หมิงรู้ว่าตนเองกำลังคิดอะไร ก็เหมือนกับที่ตนเองรู้ว่าจักรพรรดิแห่งหมิงกำลังคิดอะไร
ช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดอย่างแท้จริง ความจริงแล้วไม่มีใครมองเห็น รวมไปถึงเหล่ายอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ที่อยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าในตอนนั้นด้วย
ในตอนนั้นชางหลงได้ใช้สวรรค์ในกาอีกครั้ง แปลงตัวเองให้กลายเป็นงูสีดำตัวเล็กอยู่ในบ่อโคลน แมวขาวกำลังจ้องมองมันอยู่ในเศษซากปรักหักพัง เตรียมจะกระโจนเข้าไปฉีกมันเป็นชิ้นๆ
หากไม่เป็นเพราะจิ๋งจิ่วเข้าไปขวางแมวขาวเอาไว้ เช่นนั้นไม่ว่าตัวเขา ศิษย์พี่ ฮ่องเต้หรือวัดกั่วเฉิงจะคิดเช่นไร จัดการเช่นไร ก็ล้วนแต่ไร้ความหมาย
สำนักจงโจวและสำนักชิงซานจะต้องเปิดศึกใส่กันอย่างแน่นอน
โชคดีที่เรื่องเหล่านี้ไม่เกิดขึ้น
“ข้าเตรียมจะกลับแล้ว เจ้ามีแผนอย่างไรบ้าง?” จิ๋งจิ่วถามกู้ชิง
กู้ชิงคิดอยู่ครู่ ก่อนกล่าวว่า “ศิษย์ย่อมต้องการกลับไปบำเพ็ญเพียรที่ชิงซาน แต่..ถ้าหากอาจารย์ต้องการให้ข้าอยู่ที่เมืองเจาเกอต่อ ข้าก็จะอยู่ขอรับ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เรื่องทางนี้ยังถือว่าสำคัญ แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่สำคัญเท่าการบำเพ็ญของตัวเจ้า เวลาสามปีถือว่าเพียงพอแล้ว เจ้าเองก็กลับเถอะ”
กู้ชิงดีใจเป็นยิ่งนัก ในใจครุ่นคิดว่าในที่สุดก็ได้กลับชิงซานแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าตอนนี้วานรในยอดเขาเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง
เสียงกระดิ่งดังขึ้นเบาๆ แมวขาวกระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง ส่งเสียงร้องเมี้ยว ความหมายก็คือ รีบกลับ รีบ
