วิหคยังไม่ตื่นนอน มุมหลังคาของวัดไท่ฉางทอดเป็นเงารูปร่างแปลกๆ อยู่ในสวนด้านหลังวัด
สมณะตู้ไห่และเยวี่ยเชียนเหมินพูดคุยเสียงเบาๆ อยู่ภายใต้เงา
“ความจริงของเรื่องราวเป็นเช่นนี้ คนผู้นั้นคือคนของปู้เหล่าหลินจริงๆ พวกข้าต้องการสืบเรื่องอะไรบางอย่างแต่กลับสืบไม่ได้อะไร สุดท้ายจึงได้แต่ส่งเขาเข้าไปในคุกสะกดมาร”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ สมณะตู้ไห่นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
ความหมายของเยวี่ยเชียนเหมินชัดเจน สำนักจงโจวสืบไม่พบอะไร จึงได้แต่ต้องส่งเข้าไปในคุกสะกดมารให้ชางหลงกิน แบบนั้นอาจจะยังพอได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง
การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการทำผิดต่อวิถีธรรมะ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปจะต้องสร้างความเสียหายอย่างมากให้แก่ชื่อเสียงของสำนักจงโจวอย่างแน่นอน แต่เขากลับยอมรับมันออกมาตรงๆ ไม่ว่าใครก็คงคิดว่านี่เป็นเรื่องจริง
แต่สมณะตู้ไห่กลับไม่ได้คิดเช่นนี้ เขามองดูอีกฝ่ายพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ผู้ออกบวชไม่โกหก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะมาหลอกกันได้ง่ายๆ”
เยวี่ยเชียนเหมินสีหน้าดูแย่ กล่าวว่า “แต่เรื่องจริงมันเป็นเช่นนี้จริงๆ”
สมณะตู้ไห่มองเยวี่ยเชียนเหมือนอย่างเงียบๆ ก่อนกล่าวว่า “ประสกบอกว่าคนผู้นั้นตายแล้ว และก็มิใช่คนที่หนีออกมาจากคุกสะกดมารผู้นั้น ประสกมีหลักฐานหรือไม่?”
สีหน้าเยวี่ยเชียนเหมินค่อนข้างดูแย่ นักโทษชายในคุกสะกดมารบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก นักโทษส่วนใหญ่กระทั่งศพก็ไม่มีเหลือด้วยซ้ำ แล้วจ
