ลังนอนบิดไปบิดมา เกล็ดร่วงหลุด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ไม่ว่าจะเป็นปู้ชิวเซียวกับเยวี่ยเชียนเหมิน หรือว่าเหล่ายอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ที่อยู่ไกลออกไปกว่านั้นก็ล้วนแต่ไม่ได้สังเกตเห็นงูตัวนี้
หลิวอาต้ายกอุ้งเท้าหน้าขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ย่างเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไร้ซุ่มเสียง เตรียมลอบโจมตีอีกฝ่าย
จู่ๆ พลันมีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง คว้าด้านหลังคอของมันเอาไว้ ก่อนจะยกมันขึ้นมา
แมวขาวที่อยู่ในสภาพพร้อมต่อสู้นั้นน่ากลัวเป็นอย่างมาก ต่อให้ผู้ที่ว่าเป็นนักพรตไป๋แห่งสำนักจงโจว มันก็คงข่วนไปที่ใบหน้าอีกฝ่ายเช่นกัน
แต่เมื่อเห็นหน้าคนที่มา มันกลับไม่ได้ลงมือ — แน่นอนว่าย่อมมิได้เป็นเพราะใบหน้านั้นงดงามเป็นอย่างมาก
หลิวอาต้าทั้งตกตะลึงและไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าตอนนี้เจ้ามังกรโง่ตัวนั้นกลายเป็นงูสีดำตัวหนึ่ง เหตุใดเจ้าถึงไม่ให้ข้ารีบจัดการตัดมันเป็นชิ้นๆ จากนั้นเจ้ากับข้าแบ่งกันกิน แต่กลับมาขวางข้าเอาไว้?
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร หากแต่อุ้มมันเอาไว้ในอ้อมอก จากนั้นเดินลงไปยังใต้ดินที่เต็มไปด้วยน้ำและฝุ่นควัน
ใต้ดินรอบๆ คุกสะกดมารเต็มไปด้วยข่ายพลัง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นข่ายพลังที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไรถึงสามารถเดินเข้าไปโดยไม่สัมผัสกับข่ายพลังเหล่านั้น
ก่อนที่จะหายไปในใต้ดิน เขาเหลียวกลับมามองดูงูสีดำที่กำลังนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่ในบ่อโคลนตัวนั้น
……
……
งูสีดำตัวนั้นดีดตั
