่นคือเสียงของตัวชายชรา แต่เขารู้ว่านั่นเป็นอีกคนหนึ่ง
“เจ้าอยู่ในตัวข้า?”
“ข้าเคยบอกแล้ว เรื่องการควบคุมดวงจิต ข้าคือที่หนึ่งในใต้หล้า ยิ่งไปกว่านั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้มิใช่การคิดไปเอง”
ร่างกายของชายชราสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
เขาถึงได้รู้ว่าพละกำลังที่ตนเองรับรู้ได้ก่อนหน้าที่มิใช่สิ่งที่ได้มาจากการกลืนกินจักรพรรดิแห่งหมิง
ความรู้สึกที่เหมือนจะได้บรรลุเป็นเซียนที่เขารับรู้ได้ก็ย่อมไม่ใช่การบรรลุเป็นเซียนเช่นกัน อย่างนั้นมันคืออะไร?
“นั่นคือความตาย”
“เจ้า…เจ้า…คิดจะทำอะไรกันแน่?”
“เจ้าน่าจะรับรู้ได้แล้วว่าข้ากำลังจะฆ่าเจ้า”
“ไม่! เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้! ดวงจิตของข้ากับเจ้าหลอมรวมเข้าด้วยกัน หากเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็จะตายไปด้วย!”
“เจ้าไม่เคยคิดมาก่อนหรือว่าเหตุใดข้าถึงออกมาจากประตูพายุ แล้วทำให้เจ้าได้มีโอกาสกินข้า?”
“มีแต่แบบนั้นเจ้าถึงจะฆ่าข้าได้…แต่ว่า…หรือว่า….เจ้าไม่ได้อยากจะมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว?”
“ถูกต้อง ข้าอยากตายตั้งแต่แรกแล้ว หากพาเจ้าตายไปด้วยได้ เช่นนั้นคงเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก”
