สัตว์เทพผู้พิทักษ์ของสำนักชิงซานจึงไม่เปิดปากพูด มิใช่พูดไม่ได้ หากแต่ไม่ยอมพูด ยกเว้นก็แต่อินเฟิ่งตัวนั้น
ก็เหมือนกับคนที่ขี่กระบี่บินไปมาได้ ยังจะมีใครยอมกลับไปเดินอย่างเชื่องช้าอีก? ยกเว้นก็แต่จิ๋งจิ่ว
หลังสนทนาผ่านทางจิตในชั่วพริบตา ชางหลงก็ไล่ตามมาถึงด้านล่าง
จิ๋งจิ่วเหลือบมองลงไปด้านล่าง
ชางหลงเปิดปาก คล้ายกับโพรงสีดำที่ใหญ่มหึมา เขี้ยวมังกรอันแหลมคมและน่าหวาดกลัวพร้อมที่จะขย้ำเขาเป็นชิ้นๆ ทุกเมื่อ
เขี้ยวมังกรเหล่านี้ไม่เหมือนกับเขี้ยวมังกรที่กัดเขาในคุกสะกดมาร เขี้ยวมังกรที่ถูกเขาทำลายนั้นเป็นรูปจำแลงจากดวงจิตของชางหลง หาใช่ร่างที่แท้จริงไม่
เมื่อเผชิญหน้ากับเขี้ยวมังกรจริงๆ เขาไม่มีทางเอาร่างกายตัวเองไปทดลองดูแน่ว่าจะแข็งแค่ไหน
ข่ายพลังของเมืองเจาเกออยู่ในท้องฟ้าเบื้องหน้า ปรากฏขึ้นมาลางๆ
ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ชางหลงอยู่ด้านหลัง ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เช่นกัน
เบื้องหน้าคือม่านพลัง เบื้องหลังคือเทพสังหาร จิ่งจิ่วจะทำอย่างไร?
ในดวงตาของชางหลงเต็มไปด้วยความดุร้ายและเกรี้ยวกราด รอคอยให้จิ๋งจิ่วถูกข่ายพลังเมืองเจาเกอขวางเอาไว้ จากนั้นก็ถูกตัวเองขย้ำจนตาย
ยังคงเป็นเวลาเพียงพริบตา
แสงสว่างบางๆ ของข่ายพลังปรากฏขึ้นตรงหน้าจิ๋งจิ่ว
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้เหนือไปจากความคาดคิดของมังกรชางหลง
ข่ายพลังของเมืองเจาเกอไม่มีผลใดๆ กับจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วทะลุผ่านมันไปได้อย่างง่ายดาย บินขึ้น
