นออกมา มันก็ไม่มีทางออกมาได้ แล้วทำไมข้าต้องกังวลเรื่องมันด้วย?”
จิ๋งจิ่วถึงได้รู้สาเหตุ ในใจครุ่นคิดว่ายังคงเป็นเจ้ามังกรที่ดุร้ายและโง่เขลาตัวนั้น จากนั้นจึงตอบกลับไปในหัวว่า “ข้าออกมาแล้ว”
เสียงของมังกรชางหลงดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดุร้าย
“เจ้ามนุษย์หน้าโง่ ข้าจงใจปล่อยเจ้าออกมาต่างหาก ประเดี๋ยวข้าจะฉีกเจ้าออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น! ไม่สิ ยังไม่พอ! ข้าจำกระบี่ที่น่าเกลียดและน่ารำคาญเล่มนั้นของเจ้าได้ ข้าจะฆ่าเจ้า กลืนกินเจ้า จากนั้นข้าจะฆ่าทุกคนที่เจ้าเป็นห่วง! ทุกคน!”
ชายชราที่ไล่สังหารจิ๋งจิ่วในคุกสะกดมารคือร่างที่ก่อรูปขึ้นมาจากดวงจิตของชางหลง แม้นจะร้ายกาจ แต่เนื่องจากอยู่ภายในร่างกายของชางหลง จึงมีพลังหลายๆ อย่างที่ไม่สามารถใช้ได้ มันจึงรับมือกับวิชากระบี่เซียนแห่งยมโลกของจิ๋งจิ่วได้ค่อนข้างลำบาก ดังนั้นมันจึงแสร้งทำเป็นลังเล ปล่อยให้จิ๋งจิ่วได้มีโอกาสหนีออกมาจากคุกสะกดมาร จากนั้นกลับคืนสู่ร่างเดิมและเริ่มไล่สังหารจิ๋งจิ่ว
ตัวมันในเวลานี้หากจะสังหารจิ๋งจิ่ว ใช้เวลาแค่เพียงพริบตาเท่านั้น
บทสนทนาเหล่านี้ก็ใช้เวลาแค่เพียงพริบตาเช่นเดียวกัน
การสนทนาผ่านทางจิตสำนึกมีความรวดเร็วกว่าการสนทนาปกติธรรมดาไม่รู้กี่เท่า
มีเพียงยอดฝีมือขั้นทะลวงสวรรค์และสัตว์เทพที่มีสภาวะเท่าเทียมกันเท่านั้นถึงจะใช้วิธีการสื่อสารแบบนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
ดังนั้นกิเลนและมังกรชางหลงและเหล่า
