มาจากส่วนลึกใต้ดินยิ่งถี่ขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยงหว่านซูตะโกนอย่างร้อนใจว่า “หากเทพมังกรเกิดเรื่อง ใครจะรับผิดชอบไหว!”
บนใบหน้ากลมๆ ของจินหมิงเฉิงเผยให้เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมา เขากล่าวว่า “หากเทพมังกรเกิดเรื่อง อาศัยเพียงเจ้ากับข้าเข้าไปจะไปมีประโยชน์อะไร? เข้าไปตายอย่างนั้นหรือ?”
คำพูดนี้ย่อมมีเหตุผล แต่คนของสำนักจงโจวจะยืนดูปรมาจารย์ของสำนักตนเองเกิดเรื่องโดยไม่ทำอะไรได้หรือ?”
เยวี่ยเชียนเหมินส่งสายตาบอกเซี่ยงหว่านซูและศิษย์คนอื่นๆ ว่าไม่ต้องพูดอะไรอีก จากนั้นกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ท่านเจ้าสำนักใกล้จะมาถึงแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซี่ยงหว่านซูและศิษย์คนอื่นๆ ก็สบายใจขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าสำนักมาเอง ปัญหาใหญ่แค่ไหนก็สงบลงได้
ในเวลานี้ใต้เท้าของทุกคนมีแรงสั่นสะเทือนปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแต่เมื่อเทียบกับแผ่นดินไหวหลายสิบครั้งก่อนหน้านี้แล้วถือว่าเบากว่ามาก
จู่ๆ พลันมีเสียงผลั่กเบาๆ ดังขึ้นมา ไม่รู้ว่าดังมาจากตรงไหน คล้ายถุงกระดาษที่อัดอากาศจนเต็มถูกเด็กซนเอานิ้วจิ้มจนแตก แล้วก็คล้ายจักจั่นเหมันต์ลื่นตกลงมาจากหัวของหลิวอาต้าลงมาบนตั่งเหมันต์
พื้นดินแห่งหนึ่งในวัดไท่ฉางพลันมีรูปรากฏขึ้นมา
รูนั้นไม่ใหญ่มาก น่าจะใส่คนหนึ่งคนได้ ขอบรูเรียบลื่น กลายเป็นถูกกระบี่ที่แหลมคมที่สุดตัดออกอย่างไรอย่างนั้น
กลิ่นเหม็นคาวจางๆ ผสมกับความหนาวเย็นที่เสียดกระดูกลอยออกมาจากในรู ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลายเป็น
