ป็นเวลาสามปี หาใช่เรื่องที่เขาคิดเอาไว้ในตอนเก็บตัวอยู่ที่ชิงซานไม่
ตอนนี้ดูแล้ว การตัดสินใจโดยบังเอิญนั้นกลับกลายเป็นความหวังที่จะทำให้เขาออกไปจากคุกสะกดมารได้
ดอกไม้สีม่วงอ่อนกำนั้นกำลังพลิ้วไหวตามลม
ที่ตรงนั้นมีลมเกิดขึ้นมา ถึงเวลาที่เขาจะออกไปจากที่นี่แล้ว
“หวังว่าเจ้าจะชื่นชอบของขวัญที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้านะ”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับชายชรา
ชายชราแค่นหัวเราะกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เจ้าหาจักรพรรดิแห่งหมิงพบจริงๆ เจ้าก็ไม่มีทางที่จะชี้นำเขาได้ เพราะเจ้าอ่อนแอเกินไป”
จิ๋งจิ่วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองดูเขามิกล่าวกระไร
ชายชราตะคอกเสียงดังว่า “เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เจ้าสามารถทิ้งจุดนำทางเอาไว้ให้เขาที่อีกฝั่งหนึ่งได้ เขาก็ไม่มีทางออกมาได้ เพราะเขาอ่อนแอกว่าเจ้า!”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ยุงเหล่านั้นไม่ได้ดูดเพลิงวิญญาณของเขามาเป็นเวลาสามปีแล้ว”
สีหน้าของชายชรายิ่งดูแย่ขึ้น กล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้!”
กระทั่งไป๋กุ่ยก็ยังรู้สึกว่ายุงในคุกสะกดมารนั้นยุ่งยาก เช่นนั้นมันย่อมมิใช่สิ่งที่จัดการได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน
วิธีที่จิ๋งจิ่วใช้ช่วยจักรพรรดิแห่งหมิงดูเหมือนง่ายดาย แต่ความจริงแล้วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
ในสถานการณ์ที่ถูกตัดขาดจากฟ้าดิน เขายังสามารถใช้วิชาฟ้าดินของสำนักต้าเจ๋อทำให้เมฆดำก้อนนั้นคงอยู่เป็นเวลานาน แล้วก็ทำให้ในเมฆดำนั้นมีสายฟ้าผ่าลงมา ถึงแม้จะบอกว่านั่นเป็นเพราะความสามารถของกระดิ่งอันนั้น แต่เหตุ
